ยแล้ว
เวินซิ่วอี๋พูดคุยกับนางไปพลางมองหาดอกเหมย
“พี่หมิงมีชีวิตที่ดีจริงๆ กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงรักใคร่เอ็นดู เยวี่ยอ๋องประคบประหงมราวกับสมบัติล้ำค่า แม้แต่ครอบครัวลุงของท่านยังใจดีกับท่านมาก ซิ่วอี๋รู้สึกอิจฉาทุกครั้งที่ นึกถึง เฮ้อ ช่างโชคดีเช่นนี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา! จนรู้สึกอยากทำลายด้วยมือของตัวเอง…”
เมื่อพูดประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของนางก็อ่อนลง จนกระทั่งสายตาของหมิงเวยมองมา นางก็เปลี่ยนสีหน้าแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าล้อเล่นน่ะ”
หมิงเวยพูดเสียงเรียบเฉย “แล้วคุณหนูเวินไม่โชคดีหรือ ข้าเห็นฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียงดีกับคุณหนูเวินมาก อยู่ในความดูแลของฮุ่ยเฟย การแต่งงานกับสามีที่มีชาติตระกูลที่ดีไม่ใช่เร รื่องยาก แล้วจะอิจฉาข้าทำไมเล่า”
เวินซิ่วอี๋เดินอยู่ข้างหน้า เสียงของนางลอยมาพร้อมสายลมอันเยือกเย็น “มีตรงไหนดีหรือ สูญเสียบิดามารดาตั้งแต่ยังเด็ก ต้องพึ่งพาผู้อื่นไม่สามารถเป็นอิสระได้ แม้จะดูมีเกียรติ แ
