แต่ก็เป็นหนอนที่น่าสงสารที่ต้องมีชีวิตด้วยการเอาอกเอาใจผู้อื่น”
นางยิ้ม และพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “คนเช่นข้ามีจิตใจที่มืดมน โดยเฉพาะอย่างยิ่งมองผู้อื่นได้ดีไม่ได้ ดังนั้นเมื่อข้าเห็นพี่หมิงก็รู้สึกไม่ชอบตั้งแต่แรกเห็น เหตุใดมันจึงย ยากสำหรับข้าที่จะอยู่รอด แต่กับท่านต้องการสิ่งใดก็มีคนมามอบให้ถึงตรงหน้า”
สายลมเย็นพัดผ่านช่างไม่สอดคล้องกับคำพูดนี้พาให้คนฟังรู้สึกหนาวเหน็บ
หมิงเวยจ้องมองเวินซิ่วอี๋แล้วพูดเสียงเบาว่า “งั้นหรือ ไม่นานมานี้คุณหนูเวินเพิ่งบอกว่าชอบข้านี่นา!”
เวินซิ่วอี๋หัวเราะ น้ำเสียงของนางเยือกเย็นกว่าหิมะเสียอีก แต่ก็ยังมีความไร้เดียงสา “พี่หมิง ข้าบอกแล้วว่าข้าเป็นหนอนที่น่าสงสารที่ต้องมีชีวิตด้วยการเอาอกเอาใจผู้อื่น กา ารทำให้คนอื่นพอใจกลายเป็นสัญชาตญาณ แน่นอนว่าการพูดโกหกก็เป็นสัญชาตญาณเช่นกัน! ไม่ว่าข้าจะเกลียดแค่ไหน แต่ปากก็จะบอกว่าชอบ ด้วยวิธีนี้ก็ทำให้ผู้อื่นเป็นอัมพาตได้จริงหรือไ
