รเกิดขึ้นพ่ะย่ะค่ะ ปกติดีทุกอย่าง!”
หยางชูพูด “แล้วการย้ายคนล่ะ ขบวนเสด็จเดินทางออกจากเมืองหลวง ฝ่ายทหารล้อมวังของพวกเจ้าครึ่งหนึ่งเดินทางไปด้วย ต้องมีการจัดหน้าที่ใหม่ใช่หรือไม่”
“อ้อ” ตี๋ฝานเข้าใจ และพูดถึงเรื่องการย้ายคนช่วงนี้ให้ฟัง “…หากเป็นเรื่องนี้ การอยู่เวรบางอย่างถูกยกเลิก ทุกคนที่เหลืออยู่ถูกแบ่งดูเหมือนว่าเวลาเข้าเวรจะมีมากขึ้น อันที่จริงขบวนเสด็จไม่อยู่แล้วไม่จำเป็นต้องตรวจสอบอย่างเข้มงวดจึงมีการผ่อนปรนเล็กน้อย”
“หมายความว่าตอนนี้ผู้ตายรับผิดชอบหน้าที่เฝ้าประตูเหยียนฝูใช่หรือไม่”
“พ่ะย่ะค่ะ”
หยางชูพยักหน้า และถามอีกสองสามคำถามซึ่งทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกับเรื่องภายในกองทหารรักษาพระองค์
แม้ตี๋ฝานจะไม่ทราบเจตนาของเขา แต่ก็ยอมตอบคำถามแต่โดยดี
พอหยางชูถามจบเขาก็สวมเสื้อคลุมของเจ้าหน้าที่อีกครั้งแล้วพูดกับเขาว่า
“เจ้าอยู่ที่นี่อย่างสบายใจสักสองวัน ไม่ต้องคิดอะไรมากเมื่อถึงเวลานั้นความสงสัยของเจ้าก็จะหายไป”
ตี๋ฝานตอบรับอย่างงงๆ และมองพวกเขาสองคนเดินออกไป
“ท่านอ๋อง ท่านหมายความว่าอย่างไร” เจี่ยงเหวินเฟิงเองก็ไม่เข้าใจ
หยางชูหมุนตัวกลับมาแล้วพูดว่า “ข้าจะรีบไปเสวียนตูกวันเพื่อถามว่ามีเคล็ดวิชาที่สามารถทำ
