ให้ไร้เสียงใช่หรือไม่ หากคำตอบคือใช่ก็มีความเป็นไปได้สูงมากทีเดียว”
“คำตอบอะไร ท่านอ๋องรู้ตัวคนร้ายแล้วหรือ”
เจี่ยงเหวินเฟิงไม่สามารถยอมรับได้ เขาสอบสวนคดีนี้มานานแล้ว และยังไม่พบความสงสัย หยางชูเข้ามาถามไม่กี่คำถามก็พบความจริงแล้วหรือ
“ไม่ ข้าไม่รู้” หยางชูตอบด้วยรอยยิ้ม “ฆาตกรคือผู้ใด ฆ่าคนอย่างไร ข้าไม่รู้เลย แต่ข้ารู้ว่าปัญหาอยู่ที่ไหน”
เจี่ยงเหวินเฟิงคิดเกี่ยวกับคำถามที่เขาเพิ่งถาม และค่อยๆ เข้าใจ “ท่านอ๋องจะบอกว่าเป็นหน่วยงานภายในกองทหารรักษาพระองค์หรือ”
หยางชูพยักหน้า “ใต้เท้าเจี่ยง ท่านสามารถเลื่อนคดีนี้ออกไปก่อน หากผ่านไปสองวันแล้วไม่พบหลักฐานใดๆ ให้ปล่อยตี๋ฝานออกไป”
เจี่ยงเหวินเฟิงพูด “ถึงข้าจะปล่อยเขาไป แต่หากเขากลับไปเช่นนี้จะถูกพักงานแน่นอน”
ฝ่ายทหารล้อมวังมีหน้าที่สำคัญอย่างไร ชายผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมจะปล่อยให้เขาเฝ้าวังได้อย่างไรกัน
หยางชูยิ้ม “พักงานก็พักงานไป บางทีมันอาจเป็นการดีสำหรับเขาที่ถูกพักงาน บางทีปลายปีนี้คงได้คำตอบ”
เจี่ยงเหวินเฟิงพูด “ได้ ข้าจะลองตรวจสอบเพิ่มหวังว่าจะไม่นานเกินรอ”
เขาคิดแล้วหัวเราะเยาะตนเอง “ข้าทำเช่นนี้แล้ว สมกับเป็นชิงเทียนจริงๆ! ไม่สนใจรูปคด
