ี แต่จงใจใช้ตำแหน่งหลีกเลี่ยง”
“ท่านไม่คิดที่จะใช้วิธีการไม่ชอบเพื่อให้ได้มาซึ่งชื่อเสียงเกียรติยศหรือ” หยางชูพูดเสียงกลั้วหัวเราะแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ฆาตกรตัวจริงในคดีนี้ไม่มีความหมาย การสมรู้ร่วมคิดที่ซ่อนอยู่ในนั้นต่างหากคือสิ่งสำคัญเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้”
เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้า “ท่านอ๋องวางใจเถอะ ข้าเข้าใจ”
ในหัวใจของคนทั่วไป เจี่ยงชิงเทียนนั้นกระทำอย่างยุติธรรมไม่เห็นแก่หน้าผู้ใดทั้งสิ้น แต่ในความเป็นจริงนี่เป็นเพียงความเข้าใจผิดที่สวยงาม คนที่ไม่เข้าใจทางเบี่ยงไม่สามารถอยู่ในราชสำนักได้เป็นอย่างดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ที่อยู่ในตำแหน่งที่สูงส่งตั้งแต่อายุยังน้อย
พูดได้อย่างเดียวว่าเขาจะไม่ละเมิดหลักการของตัวเองในการทำสิ่งต่างๆ ส่วนเรื่องอื่นก็ไม่จำเป็นต้องถือเคร่งในกรอบมากเกินไป
…………
ไม่กี่วันต่อมาหิมะบนถนนก็ถูกกวาดเรียบร้อย และหยางชูก็ออกเดินทางไปที่พระราชวังนอกเมืองหลวงอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นเขาจึงเดินทางมาถึงในช่วงบ่าย
หมิงเวยได้รับข่าว และมาที่ห้องโถงหลัก และเห็นสองแม่ลูกนั่งคุยกัน
เผยกุ้ยเฟยพูดคุยพลางสั่งให้คนยกอาหารมา แทบอยากจะตักอาหารเข้าปากเขาไม่ไหวแล้ว กลัวว่า
