เป็นเจี่ยงเหวินเฟิงจริงๆ ในเมื่อพบกันแล้วก็เข้าไปทักทายเสียหน่อย
“ใต้เท้าเจี่ยง!”
เจี่ยงเหวินเฟิงกำลังจ้องมองไปที่หิมะ และเมื่อหันกลับมาเห็นว่าเป็นเขาก็คำนับทักทาย “คารวะเยวี่ยอ๋อง”
หยางชูลงจากหลังม้า และเหวี่ยงบังเหียนให้อาสวนแล้วถามว่า “เช้าเพียงนี้ท่านกำลังทำอะไรหรือ”
เจี่ยงเหวินเฟิงไม่ได้มาคนเดียว แต่ยังมีเหลยหง และเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ซึ่งต่างก็ยุ่งอยู่กับหิมะ
“พวกเราได้รับรายงานในตอนเช้า” เจี่ยงเหวินเฟิงพูดแล้วเปิดทางให้พวกเขาดู
หยางชูเห็นรอยเปื้อนสีแดงบนพื้นซึ่งดูเหมือนจะเป็นเลือด
“คดีฆาตกรรมหรือ”
“อืม”
หยางชูตบหน้าผาก “ผู้คนที่อาศัยอยู่แถวนี้ล้วนแต่เป็นขุนนางชนชั้นสูง แล้วผู้ใดคือผู้โชคร้ายกัน”
เจี่ยงเหวินเฟิงตอบ “ผู้ตรวจการของกองกำลังรักษาพระองค์”
หยางชูตกตะลึง “กองทหารรักษาพระองค์งั้นหรือ”
“ใช่แล้ว”
หยางชูอดไม่ได้ที่จะมองลงไปตามถนนสายยาว ที่แห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากเขตพระราชฐาน ถนนสายยาวนี้เป็นทางเดียวที่กองทหารรักษาพระองค์จะกลับเข้าเมือง
“เกิดขึ้นเมื่อไหร่ เป็นอุบัติเหตุงั้นหรือ”
“กลางดึกเมื่อคืนนี้ ตอนที่เกิงฟูตีกลองบอกเวลา ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเป็นอุบัติเหตุหรือไม่ ผู้ตายดื่มสุรามา สาเหตุการ
