มืองหลวง ผู้ที่สามารถเป็นผู้ตรวจการได้นั้นไม่มีทางไร้ความสามารถเป็นแน่
อาหว่านครุ่นคิดแล้วพูดว่า “ถึงจะแปลกไปหน่อย แต่ที่ท่านอ๋องไม่เดินทางไปพระราชวังนอกเมืองหลวงแล้วมีสาเหตุอื่นด้วยใช่หรือไม่เจ้าคะ”
ผู้ตรวจการคนหนึ่งยังไม่มีน้ำหนักมากเพียงนั้น ถ้าผู้ตายคือผู้บัญชาการก็ไม่ต่างกัน
หยางชูพูด “ในช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้ เป็นการดีกว่าที่จะให้ความสนใจกับการตายอย่างกะทันหันของผู้ตรวจการ” เขาลุกขึ้นนั่ง “อาหว่าน เจ้าไปตรวจสอบความเคลื่อนไหวล่าสุดของกองทหารรักษาพระองค์”
“อ้อ เจ้าค่ะ!”
…………
ในตอนกลางคืนหออวี้เป่าได้ปิดประตูลงแล้วเหลือเพียงไฟที่สว่างขึ้นในห้องส่วนตัว หยางชูกำลังนอนอยู่บนเก้าอี้โยก มองดูหนังสือภาพอย่างเกียจคร้าน
สักพักก็มีเสียงเคาะประตูด้านนอก
เสียงของเจี่ยงเหวินเฟิงดังขึ้น “เหตุใดพวกเราเจอกันต้องเป็นความลับทุกครั้งด้วย ราวกับจะบอกผู้อื่นว่าพวกเรากำลังทำเรื่องลับลมคมใน”
หยางชูพลิกหนังสือภาพ “พวกเราไม่ใช่ว่ากำลังทำเรื่องลับลมคมในหรือ”
เจี่ยงเหวินเฟิงคิด “มีเหตุผล”
นี่เป็นการกบฏซึ่งไม่สามารถปฏิเสธได้ หยางชูนั่งตัวตรง “ว่าอย่างไรบ้าง”
เจี่ยงเหวินเฟิงถอดเสื้อคลุมออก สะบัดเอาเกล็ดหิมะออกแล้วพูดว่า “จนถึงตอนนี้ยังไม่แน
