ฝากข้อความไปถามเขาได้พ่ะย่ะค่ะ”
หยางชูรู้ว่านี่เป็นเรื่องลำบากใจจึงตอบไปว่า “ได้ ข้าเชื่อในความสามารถในการตรวจสอบคดีของพวกท่าน ข้าฝากเพียงประโยคเดียว หากมีเรื่องอะไรให้ช่วยให้รีบมาบอกข้าได้ทันที”
“ขอบพระคุณท่านอ๋อง” เจี่ยงเหวินเฟิงเงยหน้าขึ้น และสบตาเขา
ทั้งสองคนเงียบไม่พูดอะไร ดังนั้นหยางชูจึงไม่เดินทางไปพระราชวังนอกเมืองหลวง แต่กลับไปที่จวนอ๋อง
อาหว่านเห็นพวกเขากลับมาก็แปลกใจ
“ท่านอ๋องอารมณ์เปลี่ยนหรือเจ้าคะ การไปพบแม่นางหมิงเป็นเรื่องสำคัญเพียงนั้น แต่จู่ๆ กลับยกเลิก”
หยางชูเอนกายเข้าหาเตาถ่านแล้วพูดอย่างอ่อนแรง “ก็ไม่มีทางเลือก หิมะหนาเพียงนั้นจะไปได้อย่างไร!”
อาหว่านไม่เชื่อก่อนพวกเขาจะออกไปไม่รู้หรือว่าหิมะถมทางเดินอย่างแน่นหนา
นางจึงไปถามจากอาสวน
ทันทีที่อาสวนเล่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟังนางเองก็แปลกใจ “ผู้ตรวจการผู้หนึ่งเสียชีวิตที่ถนนงั้นหรือ”
“เป็นเช่นนั้น! คนที่เป็นผู้ตรวจการในกองทหารรักษาพระองค์จะมาตายเพราะความมึนเมาได้อย่างไร” หยางชูส่ายหน้า “ข้าเองก็ไม่เชื่อ”
ทุกแผนกของกองทหารรักษาพระองค์อยู่ภายใต้อำนาจของผู้บังคับบัญชา และผู้ที่อยู่แนวหน้าของกองทัพคือผู้ตรวจการเหล่านี้
ในสถานที่เช่นเ
