ซูถูที่จะมาส่งนาง จากนั้นก็ขึ้นรถม้าที่มารับนางกลับไป เสี่ยวถงแอบมองซูถูที่ยืนส่งอยู่ข้างทางผ่านช่องว่างของม่านด้วยความอยากรู้อยากเห็น “พี่อาหว่าน ท่ านตั้งใจมาพบเขาเป็นพิเศษมีจุดประสงค์อะไรหรือ”
อาหว่านพิงหมอนนุ่มๆ แล้วพูดอย่างเกียจคร้าน “เดิมทีข้าเห็นเขามีวรยุทธ์ที่สูงจึงอยากดูว่าสามารถจ้างเขาได้หรือไม่ไม่คิดว่าจะตรวจสอบไม่พบที่มาของเขา”
“อ้อ เช่นนั้นท่านจึงมาสืบหาความจริงของเขา”
อาหว่านถอดรองเท้า และนั่งไขว่ห้าง “ใช่ ตอนนี้ข้ามั่นใจมากขึ้นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับคนผู้นี้”
“มีปัญหาตรงไหนหรือ”
อาหว่านครุ่นคิดแล้วไหวไหล่ “ไม่มีข้อบกพร่องอะไรเลย”
เสี่ยวถงแปลกใจ “ในเมื่อไม่มีข้อบกพร่องแล้วเป็นปัญหาตรงไหนงั้นหรือ”
อาหว่านกลอกตา “เจ้าต้องเข้าใจว่ามันเป็นสัญชาตญาณของสตรี”
เสี่ยวถงรู้สึกขบขันแล้วพูดว่า “เช่นนั้นข้าเองก็มีสัญชาตญาณด้วย”
“อ้อ”
“ข้ารู้สึกเสมอว่าพี่อาหว่านเอาใจใส่เขาเป็นพิเศษ! คุณชายซูผู้นี้เป็นคนมีพรสวรรค์ เป็นไปได้หรือไม่ว่า…”
นางยังไม่ทันพูดจบก็ถูกอาหว่านบีบแก้ม “เจ้าเด็กคนนี้กล้ามากนะที่มาหยอกล้อข้าเล่น!”
“ไอหยา!” เสี่ยวถงร้องด้วย
