ความเจ็บปวด แต่ก็ไม่ยอมแพ้ “พี่อาหว่านเขินอายหรือ ไม่เป็นไร เป็นสตรีก็ควรออกเรือน! หากท่านอายข้าจะช่วยบอกท่านอ๋องให้เอง!”
“หากเจ้ายังล้อข้าอีก! หากพูดอีกทีข้าจะให้เจ้าออกเรือนไปก่อน!”
“ไอหยา พี่อาหว่านยกโทษให้ข้าด้วย ข้าไม่กล้าแล้ว!”
เสียงโหวกเหวกโวยวายหายไป สระฉางเล่อที่คึกคักก็ค่อยๆ เงียบลง
………….
ในเดือนสิบ หิมะตกหนักในเมืองหลวง หยางชูเปิดประตู ลมเย็นพัดผ่านคอทำให้เขาตัวสั่น
อาสวนพูดว่า “หิมะหนาเกินไป ท่านรอให้หิมะละลายก่อนไปดีหรือไม่ขอรับ”
หยางชูส่ายหน้า “แล้วเมื่อไรจะละลายล่ะ อย่างไรหิมะก็หยุดแล้วท้องฟ้าแจ่มใสก็ต้องเป็นวันนี้แหละ”
อาสวนไม่สามารถโน้มน้าวใจเขาได้ดังนั้นจึงทำได้เพียงยอมรับมัน
“เช่นนั้นเราเดินทางช้าลงหน่อยหากลื่นล้มไปคงลำบาก”
“ช่างเถอะ เจ้ายังไม่แก่สักหน่อยจะพร่ำบ่นอะไรเพียงนั้นกัน!”
อาสวนแทบสำลักเขาพูดอย่างโกรธๆ ว่า “ข้าน้อยก็ไม่อยากสนใจหรอกขอรับ!”
“เดี๋ยวสิ เจ้ายังโกรธอยู่เลย อารมณ์ของเจ้าไม่ดีเท่าที่เคยเป็น หรือว่าอายุมากขึ้นเลยคิดอยากแต่งภรรยา”
อาสวนพ่ายแพ้ต่อตรรกะของเขา “ท่านพูดอะไรน่ะขอรับ สองเรื่องนี้มีความเชื่อมโยงกันตรงไหนหรือ”
หยางชูเหลือบมองเขา และพูดว่า “หยินห
