อนไหวได้
เผยกุ้ยเฟยนั่งอยู่บนเก้าอี้ ข้างกายมีนางในคนหนึ่งกำลังจุดเครื่องหอม อีกคนกำลังชงชา เมื่อหมิงเวยขึ้นมานางจึงยิ้มและกวักมือเรียก
“เหนียงเหนียง” ยังไม่ทันย่อกายทำความเคารพเสร็จก็ถูกอีกฝ่ายรั้งให้มานั่งข้างกาย
“เหตุใดถึงสวมเสื้อผ้าบางเช่นนี้ มือเย็นหมดแล้ว” เผยกุ้ยเฟยตะโกนเสียงดัง
“ไปเอาเตาอุ่นมือมา เติมถ่านให้แรงขึ้นหน่อย”
หมิงเวยรีบบอกว่า “เหนียงเหนียง หม่อมฉันไม่กลัวหนาวเพคะ”
เผยกุ้ยเฟยไม่ฟัง แต่ตบมือนางกลับเบาๆ “เป็นสตรีควรใส่ใจให้ความอบอุ่น ไม่อย่างนั้นอนาคตจะลำบากเอา”
จากนั้นก็ให้นางในนำเสื้อขนสัตว์ออกมา “…ขนจิ้งจอกขาวนั่น เอามาด้วยหรือไม่”
นางในลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “เหนียงเหนียง ขนจิ้งจอกขาวนั่นเป็นของที่ฝ่าบาทพระราชทาน…”
เผยกุ้ยเฟยพูดว่า “เปิ่นกงไม่ได้มีแค่ขนจิ้งจอกขาวนั่น ไปเอามา”
นางในจำต้องตอบรับไป “เพคะ”
หมิงเวยมองพวกนางที่กำลังวุ่นวายก็พูดอย่างละอายใจ “เหนียงเหนียง หม่อมฉันมีเสื้อขนสัตว์เพคะ หม่อมฉันไม่กลัวหนาวแลยไม่ได้ใส่”
“ถึงมีก็รับไปเถอะ” เผยกุ้ยเฟยไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ “ถือเสียว่าเปิ่นกงให้เป็นรางวัล”
นางในนำขนจิ้งจอกขาวมาอย่างรวดเร็วเผยกุ้ยเฟยสวมให้นางด้วยรอยยิ้ม
