ไม่เข้าใจมารยาทของเชื้อพระวงศ์แม้แต่น้อย”
ฮ่องเต้เลิกคิ้วแล้วพูดว่า “สตรีหยาบคายแค่สั่งสอนไปก็พอ เจ้ามาหาเจิ้นเพราะเรื่องนี้หรือ” เรื่องเล็กน้อยแค่นี้มันคุ้มค่ากับการรีบมาขอเข้าเฝ้าแต่เช้าหรือ
ฮ่องเต้อ่านฎีกาต่อปากพูดกับเขาไปว่า “เจ้านี่นะ! แม้จะเป็นสมาชิกในราชวงศ์ ชีวิตนี้ไม่ต้องกังวลเรื่องความมั่งคั่ง และเกียรติยศ แต่ก็ไม่สามารถพัวพันเรื่องเล็กๆ น้อยๆ กับพวกสตรี ได้ หาสหายที่ดี หาอะไรทำฆ่าเวลาตามปกติเถอะ อย่าไปตามหลังพวกสตรีเลย”
หยางชูหดคอพลางตอบอย่างระวัง “ทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม ไม่มีอะไรแล้วก็ไปเถอะ”
หยางชูพูดทันทีว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมยังไม่ได้พูดเรื่องสำคัญเลยพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้เงยหน้ามองเขา “ที่เจ้าต้องการพูดไม่ใช่เรื่องนี้หรือ”
“เป็นเรื่องนี้พ่ะย่ะค่ะ แต่เรื่องที่กระหม่อมอยากร้องขอเป็นอีกเรื่องหนึ่ง”
ฮ่องเต้ใกล้หมดความอดทน “งั้นรีบพูดมา”
“กระหม่อมได้ยินว่าฝ่าบาทจะเสด็จประพาสไปพระราชวังนอกเมืองหลวง…”
ฮ่องเต้ถามเขา “เจ้าอยากไปด้วยงั้นหรือ”
หยางชูรีบโบกมือ “ไม่ๆๆ พระราชวังนอกเมืองหลวงไม่มีอะไรน่าสนุก…” ดูเหมือนเขาหลุดปากพูดออกไปเขาจึงรีบเก็บอาการ
