มองดูฮ่องเต้อย่างระมัดระวัง และเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้โกรธจึงพูดต่อ อย่างกล้าหาญว่า
“สตรีพูดจาเรื่อยเปื่อยพวกนั้นหัวเราะเยาะนางไม่ใช่หรือ กระหม่อมนึกย้อนกลับไป พอนางอาการหายดีมารดาก็จากโลกนี้ไปจึงไม่ได้เรียนรู้เรื่องนี้มากนัก กระหม่อมเลยอยากขอร้องฝ่าบาทใ ให้นางตามไปเรียนรู้กับท่านน้าด้วยเถิด เมื่อถึงเวลานั้นจะได้ไม่มีผู้ใดกล้าหัวเราะเยาะนางอีก”
แน่นอนว่าวังหลวงเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดในการเรียนรู้มารยาทยิ่งไปกว่านั้นเผยกุ้ยเฟยเกิดในตระกูลเก่าแก่ ไม่ว่าอย่างไรก็ล้วนไร้ที่ติ
หยางชูพูดถึงแผนการของเขา “ประจวบเหมาะกับฝ่าบาทจะเสด็จไปประพาสนอกเมืองหลวง ถือซะว่าให้นางตามไปปรนนิบัติท่านน้า พอนางกลับมาปลายปีนี้ ไม่ว่าจะพิธีสำคัญอะไรก็จะไม่ทำให้ล่าช้า แล้วยังช่วยปิดปากพวกสตรีพูดจาไร้สาระพวกนั้นด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ถามเขา “นางไป แต่เจ้าไม่ไปสองเดือนที่ไม่พบกันเจ้าทนได้หรือ”
“ขอเพียงฝ่าบาทอนุญาตกระหม่อมจะไปพระราชวังนอกเมืองหลวงทุกๆ สามวัน…”
ฮ่องเต้พูดว่า “เจ้ามีแผ
