นที่ดี เจิ้นกับกุ้ยเฟยไม่อยู่ที่นี่จึงไม่มีผู้ใดอยู่ควบคุมความบันเทิงของเจ้าที่นี่ได้ ตอนไปทักทายก็ไปพบนางได้ตามสบายอย่าทำตัวยืดเยื้อ” หยางชูหัวเราะแห้ งๆ ออกมา
ฮ่องเต้อ่านฎีกาต่อ “เอาเถอะ กลับไปเจิ้นจะบอกกุ้ยเฟยให้”
หยางชูดีใจ “ฝ่าบาททรงอนุญาตหรือพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้แค่นหัวเราะ “เจ้าพูดเช่นนั้น เจิ้นจะไม่รับปากได้อย่างไร อย่างไรนางจะเป็นว่าที่สะใภ้ในราชวงศ์จะให้ผู้อื่นมาพูดจาไม่ดีได้อย่างไรกัน”
อย่างไรก็ตามมารยาทควรสอนก่อนแต่งงานก็ถือเสียว่าเป็นการฝึกล่วงหน้าแล้วกัน
…………….
วันนั้น ขันทีเดินทางไปยังจวนตระกูลจี้ หมิงเวยที่รู้อยู่ก่อนแล้วจึงเริ่มเตรียมของ
สองวันต่อมา ขบวนเสด็จก็ออกเดินทางไปเขาซิ่วชาน หยางชู และอันอ๋องเดินทางไปส่ง เขาไม่คุ้นเคยกับกฎเกณฑ์จึงดึงตัวหมิงเวยไปพูดในที่ลับตาคนซึ่งไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ
“ระวังตัวด้วย” หยางชูกระซิบกับนาง “พระราชวังนอกเมืองไม่ได้ปลอดภัยกว่าเมืองหลวง”
หมิงเวยพยักหน้า “ข้าจะติดตามกุ้ยเฟยอย่างใกล้ชิดปกป้องนางให้ปลอดภัยเจ้าค่ะ”
“ท่านเองก็ระวังตนเองด้วย เรื่องอื่นเป็นเรื่องรองคนปลอดภัยก็พอแล้ว”
“ท่านเอง
