ก็ด้วยเจ้าค่ะ” ทั้งสองพูดคุยกันอีกไม่กี่คำก็แยกย้าย
ก่อนที่จะขึ้นรถเวินซิ่วอี๋ก็เดินเข้ามาทำความเคารพนาง และกล่าวทักทายว่า
“คุณหนูหมิงไม่คิดว่าท่านเองก็ไปด้วย ดีจริงๆ!” จากนั้นก็ถามด้วยความกังวล “ข้าขอไปเล่นกับท่านด้วยได้หรือไม่”
หมิงเวยทำความเคารพกลับแล้วตอบว่า “คุณหนูเวินเกรงใจเกินไปแล้ว ข้าเดินทางไปพระราชวังนอกเมืองหลวงไม่มีคนรู้จัก หากมีคุณหนูเวินอยู่ด้วยยิ่งดีเลย”
เวินซิ่วอี๋มีท่าทีเขินอาย “ข้าขอเรียกท่านว่าพี่สาวได้หรือไม่”
หมิงเวยพยักหน้า
เวินซิ่วอี๋ยิ้ม และมองนางอย่างชื่นชม “ภาพหิมะที่เขาเชียนซานวันนั้นได้เปิดโลกทัศน์ของซิ่วอี๋ หลังจากนั้นข้าได้ไปสอบถามเรื่องราวของพี่สาว ถึงได้รู้ว่าพี่สาวเก่งกาจเพียงน นี้น่าทึ่งมากจริงๆ!”
จากนั้นก็พูดคุยเกี่ยวกับคดีที่ตงหนิง และพูดคุยเรื่องการแข่งขันชิงตำแหน่งเจ้าสำนักของเสวียนตูกวัน คำพูดของนางเต็มไปด้วยความชื่นชม และความปรารถนาที่มีต่อเคล็ดวิชา
หมิงเวยฟังด้วยรอยยิ้มปล่อยให้นางพูดเจื้อยแจ้วจนกระทั่งถึงเวลาออกเดินทางจึงกล่าวลากับตนอย่างไม่เต็มใจ
เมื่อเวินซิ่วอี๋จากไปตัวฝูก็พูดว่า “คุณหน
