วังอื่นเพื่อหนีความหนาว”
หยางชูเปลี่ยนถ่านเตาอุ่นมือ ปิดอย่างระมัดระวังแล้วผลักให้หมิงเวย ปากก็เอ่ยถามไปว่า “อาจารย์ออกมาเพราะเรื่องนี้หรือ”
ฟู่จินมองไปที่เตาอุ่นมือด้วยความอิจฉาเล็กน้อย และกล่าวว่า
“สัญชาตญาณบอกข้าว่าจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น” หยางชูเลิกคิ้ว
อาจเป็นเพราะแววตาของฟู่จินดูร้อนแรงเกินไปหมิงเวยก้มหน้ามองแล้วส่งเตาอุ่นมือให้ “อาจารย์อุ่นมือเถอะเจ้าค่ะ”
ฟู่จินยิ้มพอใจมากแล้วถามพวกเขาว่า “การที่ฝ่าบาทเสด็จออกจากวังเป็นความคิดของท่านหรือของผู้อื่น”
หยางชู และหมิงเวยมองหน้ากันและพูดว่า “ท่านน้าส่งข่าวมาบอกว่าเป็นคำแนะนำของฮุ่ยเฟย”
ฟู่จินพยักหน้า “ฝ่าบาทของพวกเราเป็นฮ่องเต้ที่มีความขยัน และกระตือรือร้น พระองค์ไม่ได้เสด็จประพาสนอกวังเป็นเวลามากกว่ายี่สิบปี จู่ๆ ก็มีความคิดนี้ขึ้นมา เรื่องนี้มันต้องมีเหต ตุผลแน่”
“อาจารย์ พวกเรายังพบเรื่องหนึ่งด้วยเจ้าค่ะ” หมิงเวยเล่าเรื่องราวของเวินซิ่วอี๋ “…พวกเราจับตาดูมาทั้งคืน คุณหนูเวินผู้นั้นออกจากเรือนในวันรุ่งขึ้น ข้าคิดว่าคงวางแผนลับก
