มารยาทอย่างเต็มที่
“ท่านไม่กลับบ้านหรือ” อาหว่านมองไปที่ร้านน้ำแกงแกะแล้วมองเขาจากนั้นก็ยิ้ม “ท่านชอบน้ำแกงแกะจริงๆ ด้วย ไม่แปลกใจเลย”
ซูถูดูงุนงงเขาถามว่า “ไม่แปลกใจอะไรหรือ”
“ไม่แปลกใจเลยที่ท่านมีกลิ่นเหมือนน้ำแกงแกะ” อาหว่านตอบอย่างไม่ใส่ใจแล้วทักทายกลับไปว่า “พวกเราขอตัวก่อนหากมีโอกาสคงได้พบกันอีก”
“อา อ้อ!” ซูถูรีบทำความเคารพอีกครั้ง และมองดูพวกนางสองคนเดินพูดคุยหัวเราะจนหายลับไป
ท่ามกลางคนพลุกพล่าน อาหว่านกับเสี่ยวถงหายไปกับฝูงชนอย่างรวดเร็ว
ซูถูตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นยกแขนเสื้อขึ้นเพื่อดมแล้วพูดกับตัวเองว่า “กลิ่นน้ำแกงแกะงั้นหรือ”
หมายความว่าที่เขาเปลี่ยนทรงผม เปลี่ยนเสื้อผ้า เรียนรู้มารยาทจนคิดว่าตนเองปลอมตัวมาอย่างสมบูรณ์แบบผลกลับกลายเป็นว่าไม่สามารถปกปิดกลิ่นจากพฤติกรรมการกินได้
ซูถูเลิกคิ้ว เขาเดินไปกับฝูงชนไม่รู้สึกผ่อนคลายอีกต่อไปแล้ว อาหว่านพูดเช่นนั้นทำให้เขาตื่นตัว
สิ่งที่เรียกว่าไร้ข้อผิดพลาด แต่เขากลับคิดว่าตัวเองถูกต้องอยู่ตลอดเวลา อนุตัวน้อยผู้หนึ่งในจวนเยวี่ยอ๋องกลับค้นพบข้อบกพร่องของเขาได้ง่ายดาย ดูเหมือนว่าแผนเดิมจะต้องเลื่
