็นเวลานานจู่ๆ ก็หยิ่งยโสโอหังด้วยอำนาจอันยิ่งใหญ่ เหล่านางสนมที่ต่ำต้อยที่เคยไปที่ตำหนักเชียนชิวตอนนี้ต่างพ พากันไปหาฮุ่ยเฟยหมด
ฮุ่ยเฟยที่สูญเสียความโปรดปรานไปช่วงเวลาหนึ่งได้กลับมาเป็นที่สนใจอย่างมากอีกครั้ง
ฮ่องเต้รับเตาอุ่นมือจากฮุ่ยเฟยแล้วพูดว่า “เจ้าหายแล้วก็ดี อย่าทำตัวให้เหนื่อยอีก ตอนนี้สู้ในยามที่ยังเยาว์วัยไม่ได้หากป่วยขึ้นมาจะสูญเสียแรงไปมาก ทำให้ยากที่จะหายจากโร รค”
ฮุ่ยเฟยยิ้มอาจเป็นเพราะฮ่องเต้เสด็จมาหาบ่อย ช่วงนี้นางถึงดูมีชีวิตชีวา ดูอ่อนกว่าวัยหลายปี
“ฝ่าบาทเองก็ด้วยเพคะ อย่าว่าแต่หม่อมฉันเลย” นางเอื้อมมือไปกุมพระหัตถ์ฮ่องเต้แล้วพูดอย่างเสียใจว่า “ฝ่าบาทดูกลัวหน้าหนาวกว่าปกติ!”
ฮ่องเต้ส่ายหน้ารู้สึกซาบซึ้งเล็กน้อย “เจิ้นแก่แล้ว ฤดูร้อนกลัวร้อน ฤดูหนาวกลัวหนาวจะให้ทำอย่างไรได้”
แววตาของฮุ่ยเฟยเป็นประกายนางพูดว่า “ในเมื่อฝ่าบาทกลัวหนาว เช่นนั้นเหตุใดไม่ประทับที่พระราชวังนอกเมืองหลวงสักสองเดือนเล่าเพคะ เขาซิ่วชานมีน้ำพุร้อนซึ่งเหมาะสำหรับการพักฟื้น
