สองสามวันต่อมาเพราะฮ่องเต้พระราชทานอนุญาต องค์ชายรองจึงได้ออกจากวังมาเยี่ยมฮุ่ยเฟยที่ล้มป่วย ด้วยความรักอันลึกซึ้งระหว่างบุตร และมารดา ทำให้ถึงขนาดร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปว วด
หลังจากนั้นองค์ชายรองก็ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ฮ่องเต้ไม่ยอมพบเขาจึงคำนับอยู่ด้านนอกท้องพระโรง และพูดกับว่านต้าเป่าอย่างจริงใจว่า “รบกวนกงกงกราบทูลเสด็จพ่อด้วย ในช่วงเวลาที่ลู กถูกคุมขังอยู่ในจวนได้คิดทบทวนถึงต้นสายปลายเหตุ เรื่องนี้เดิมทีเป็นเพราะมีความคิดที่ไม่ควร ถูกความริษยาทำให้ตาบอดไปชั่วขณะ
ลูกรู้ความผิดพลาดของตนเอง การถูกริบตำแหน่งเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว เมื่อลูกกลับไปที่จวนจะตั้งใจเรียนหนังสือ ใคร่ครวญถึงความผิดของตนเองจะไม่ทำให้เสด็จพ่อเสียใจ และผิดหวังอีกต่ อไป เสด็จพ่อ และเสด็จแม่ทรงชราภาพมากแล้ว ลูกไม่สบายใจจึงขอให้เสด็จพ่อดูแลพระวรกายให้ดี อย่าได้โทษเสด็จแม่เลยพ่ะย่ะค่ะ” พูดจบเขาก็เดินทางกลับ ไม่ได้ทำเรื่องอะไรมากมาย
ฮ่องเต้ฟังว่านต้าเป่าถ่ายทอดคำพูดแล้วพูดเสี
