วันที่สามตั้งแต่ฮุ่ยเฟยล้มป่วยในที่สุดฮ่องเต้ก็เสด็จไปเยี่ยมนาง
ฮุ่ยเฟยที่นอนอยู่บนเตียงได้ยินว่าฮ่องเต้เสด็จมาถึงก็รีบเรียกนางในให้เข้ามาปรนนิบัติเปลี่ยนเสื้อผ้า
ทันทีที่ลุกจากเตียงฮ่องเต้ก็เข้ามาแล้วพูดว่า “ไม่ต้องรีบร้อน เจ้าป่วยอยู่ ดูแลตัวเองให้ดียังไม่ต้องทำอะไร”
น้ำเสียงของเขาดูไม่บอกอารมณ์ แต่คำพูดนั้นมีความหมาย ‘อย่าก่อปัญหาอีก’ แฝงอยู่ ฮุ่ยเฟยตอบอย่างรวดเร็ว และสั่งให้นางในเข้ามารินชา
“ฝ่าบาท อากาศหนาวพระหัตถ์เย็นหมดแล้วเสวยชาอุ่นสักถ้วยเถิดเพคะ ในห้องนี้อุดอู้เกินไปหรือไม่เพคะ แม่นม…เปิดหน้าต่างสูดอากาศหน่อย!”
ฮ่องเต้ห้ามนางอาจเป็นเพราะความเอาใจใส่ของฮุ่ยเฟยเตือนให้เขานึกถึงความรักความอ่อนโยนในอดีต น้ำเสียงของเขาอ่อนลง “เจิ้นมาที่นี่เพื่อคุยกับเจ้า เจ้านอนลงเถอะ” จากนั้นก็สั่งนางใน “ยังไม่ประคองเหนียงเหนียงนอนลงอีก พวกเจ้าปรนนิบัติกันอย่างไร” ฮุ่ยเฟยมองเขาอย่างซาบซึ้งจนเกือบจะร้องไห้ออกมา
“ฝ่าบาท…” นางมองดูพระพักตร์ของฮ่องเต้อย่างหลงใหล แม้ว่านางจะไม่ได้งดงามเหมือนเมื่อก่อน แต่ดวงตาของนางก็ยังคงอ่อนโยน
ฮ่องเต้ใจอ่อนกับนาง
เขาโบกมือให้นางในถอยออกไปแล้วนั่งลงข้างเตียงจากนั้นพูดกับนา
