ถึงเวลาที่ฝ่าบาทมองเห็นท่านจะเป็นวันที่ท่านได้เริ่มต้นใหม่” องค์ชายรองครุ่นคิด
“อ่านหนังสือถึงจะรู้มารยาท ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปองค์ชายทรงศึกษาเล่าเรียนกับกระหม่อมเถิด”
องค์ชายรองพูดว่า “ตำราพวกนี้ข้าเรียนหมดแล้ว เหตุใดต้องอ่านอีก”
อาจารย์หงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุดพ่ะย่ะค่ะ”
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาองค์ชายรองก็ทรงศึกษาร่วมกับอาจารย์หง หลังจากผ่านไปสามเดือนในพริบตา ในที่สุดองค์ชายรองก็มีโอกาสก้าวออกจากจวนอ๋อง
ตอนนี้เมื่อเขากลับมาที่จวนก็แทบรอไม่ไหวที่จะพบอาจารย์หง และพูดคุยเกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันนี้ อาจารย์หงฟังเขาอย่างอดทนแล้วพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
“องค์ชายทำได้ดีมากพ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายรองรีบถาม “แล้วข้าควรทำอย่างไรต่อไป”
อาจารย์หงตอบว่า “องค์ชาย ตอนนี้ผู้ที่ตัดสินใจไม่ใช่ท่าน ท่านแค่ต้องเป็นตัวของตัวเองต่อไป”
องค์ชายรองเป็นกังวล “ได้ยินมาว่าช่วงนี้น้องสามมีความก้าวหน้าในด้านการเรียนเป็นอย่างมากเสด็จพ่อเองก็พอใจเขามาก ไม่แน่ว่าอาจแต่งตั้งเขาเป็นไท่จื่อเร็วๆ นี้ พอมีการแต่งตั้งไ ไท่จื่อข้าต้องออกไปจากที่นี่ และจะไม่มีโอกาส
