งที่ใหญ่ที่สุดสำหรับท่านในตอนนี้คือการออกจากจวนแห่งนี้ อย่างอื่นไม่สำคั ญ”
องค์ชายรองถามอย่างถ่อมตนว่า “ท่านมีความคิดดีๆ หรือไม่”
อาจารย์หงส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่มีพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมคิดว่าโอกาสมีไว้สำหรับคนที่พร้อม ตอนนี้พวกเรายังไม่เห็นโอกาสนั้นไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่มาถึง องค์ชายเพียงแต่ต้องเตรีย ยมตัวให้พร้อมถึงจะสามารถฉวยโอกาสเมื่อโอกาสมาถึงได้พ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายรองถามเขาอีกว่า “เช่นนั้นอาจารย์คิดว่าต้องเตรียมตัวอย่างไร”
อาจารย์หงชูนิ้วขึ้น “หนึ่ง องค์ชายต้องปลุกใจตนเองให้ฮึกเหิม”
องค์ชายรองพยักหน้าแล้วจัดเสื้อผ้าของตนเอง “พรุ่งนี้ข้าจะไม่ดื่มสุราแล้ว”
อาจารย์หงยิ้มอย่างโล่งใจ “สอง องค์ชายรองต้องคิดทบทวนตนเองให้มาก รู้ผิดแล้วแก้ไข นับว่าเยี่ยมนัก”
องค์ชายรองครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ได้”
อาจารย์หงหุบนิ้วกลับ “เมื่อวานถือซะว่าผ่านไปแล้ว องค์ชายรู้ความผิดของตนเองแล้ว เช่นนั้นก็นำความผิดพลาดของตนเองโยนทิ้งไปแล้วเริ่มต้นใหม่”
“แล้วจะเริ่มต้นใหม่อย่างไร”
อาจารย์หงพูด “รอให้
