บครัวอยู่พร้อมหน้า ทุกคนสุขภาพแข็งแรงดี น้ำพระทัยของฝ่าบาทหม่อมฉันได้รับแล้วไม่ต้องการสิ่งใดแล้วเพคะ”
ฮ่องเต้หัวเราะ “เจ้าทำให้เจิ้นลำบากแล้วไม่ต้องการสิ่งใดเป็นการยากที่จะทำให้พอใจเจิ้นไม่รู้ว่าจะให้รางวัลอะไรเจ้าดี”
หยางชูพูดแทรกขึ้นว่า “ฝ่าบาทเพิ่มสินเดิมให้นางดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ยิ้ม “เจ้าเด็กคนนี้! เจ้ารอเวลานี้อยู่ใช่หรือไม่ ท่านราชครูบอกให้เจ้าแต่งงานได้แล้วหรือ”
“เอ่อ…”
ฮ่องเต้พูด “หากว่างนักก็ไปเดินเล่นรอบๆ เสวียนตูกวันสักหน่อย รอให้โชคชะตาของเจ้าได้รับการแก้ไขแล้วมันจะเป็นไปตามที่เจ้าต้องการ”
หยางชูก้มศีรษะลง และพูดว่า “ทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้หันไปทางเวินซิ่วอี๋ “คุณหนูเวิน เจ้าช่างเฉลียวฉลาดนัก ในเมื่อเจิ้นพูดออกไปแล้ว แน่นอนว่าต้องให้รางวัลเจ้า เจ้าปรารถนาอะไรพูดออกมาได้เลย”
เวินซิ่วอี๋รู้สึกตกใจ “ฝ่าบาท หม่อมฉัน…”
“พูดมาเถอะ!” เผยกุ้ยเฟยพูดด้วยรอยยิ้ม
เวินซิ่วอี๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจคุกเข่าลง “หม่อมฉันมีเพียงสิ่งเดียวที่ต้องกังวลจึงอยากทูลขอร้องฝ่าบาท ช่วงนี้ท่านอาสุขภาพไม่แข็งแรงหม่อมฉันทราบดีว่านางคิดถึง และเป็นห่วงคนผู้หนึ่งจนไม่อาจวางใจได้ ขอฝ่าบาททรงเมตตาด้วยเถอะ
