บนผืนหญ้า…ภาพอันเป็นมงคลค่อยๆ เผยออกมาให้เห็น
ดอกไม้ไฟสุดท้ายเป็นภาพของภูเขา และลำน้ำ เกล็ดหิมะที่พลิ้วไหวเหล่านั้นก็รวมตัวเป็นภูเขา และแม่น้ำ เมื่อดอกไม้ไฟดับลงแสงหลากสีค่อยๆ จางหายไป สิ่งที่ทุกคนเห็นคือภาพวาดของเขาเชียนซานที่ย้อมด้วยหิมะ
ในตอนนั้นเองหมิงเวยพูดว่า “หม่อมฉันขอยืมดอกไม้ไฟในวัง และใช้ภาพเขาเชียนซานท่ามกลางหิมะเพื่อฉลองวันประสูติของเหนียงเหนียงเพคะ”
สีหน้าของเผยกุ้ยเฟยเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมนางพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าถ่อมตัวเกินไปแล้ว นี่เรียกว่าเคล็ดวิชาเล็กน้อยอะไรกัน เปิ่นกงไม่เคยรู้เลยว่าหิมะจะมีสีสันเช่นนี้ได้”
หมิงเวยตอบด้วยรอยยิ้ม “หม่อมฉันแค่พยายามทำให้หิมะแข็งชั่วคราว ว่ากันตามตรงเรื่องนี้ไม่มีค่าอะไรที่จะพูดถึงเพคะ ผู้ที่มีทักษะสูงที่แท้จริงคือช่างฝีมือที่ทำดอกไม้ไฟเพคะ”
เผยกุ้ยเฟยหันไปทางฮ่องเต้ “ฝ่าบาทว่าอย่างไรเพคะ”
ฮ่องเต้พูด “แม้จะเป็นทักษะเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็แสดงออกถึงความตั้งใจ เจิ้นพูดคำไหนคำนั้น คุณหนูหมิงเจ้าต้องการสิ่งใดหรือไม่ วันนี้เจิ้นจะมอบให้แก่เจ้า”
หมิงเวยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และรู้สึกกังวลเล็กน้อย “ฝ่าบาททรงถามหม่อมฉันเช่นนี้ หากพูดถึงความปรารถนา…แค่ครอ
