ซูถูเพ่งมองแล้วพบว่าอีกฝ่ายเป็นสตรี อายุประมาณสิบแปดสิบเก้า ดูจากเสื้อผ้าที่สวมใส่เหมือนนางจะเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ ในมือถือม้วนภาพจำนวนมาก ไม่มีสาวใช้ข้างกายติดตาม ม
เมื่อเห็นเขาไม่ตอบอีกฝ่ายก็เร่งเร้า “มองอะไร ข้าถามท่านนะ!”
เขารู้ว่าที่จงหยวนการจ้องมองสตรีนั้นไม่สุภาพนัก ดังนั้นเขาจึงหลุบตาลงอย่างรวดเร็ว และโค้งคำนับ “ต้องขออภัยด้วย ข้าเป็นนักท่องเที่ยวมาจากต่างเมือง มัวแต่มองทิวทัศน์เลยไ ไม่ทันสังเกต…”
“ที่แท้มาจากต่างเมืองนี่เอง ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะไม่รู้ ถนนเส้นนี้เป็นเขตจวนอ๋อง คนนอกควรหลีกเลี่ยง ท่านอย่ามาเดินเล่นแถวนี้ ถ้าไม่ระวังไปชนผู้ใดเข้าจะเป็นปัญหาได้”
อีกฝ่ายไม่มีท่าทีเขินอายอย่างที่สตรีจงหยวนควรมี อีกทั้งยังมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ท่านรูปงามเช่นนี้ ให้ทหารยามยิงธนูใส่จนเป็นเม่นดูจะน่าเสียดาย”
ซูถูตอบในใจว่าใช่ เขาคิดว่าสตรีทุกคนในจงหยวนนั้นไม่ใช่ว่าบอบบางเขินอายหรอกหรือ เหตุใดแม่นางผู้นี้ถึงพูดเช่นนี้…
“เอาล่ะ ท่านรีบไปเถอะ อย่ารอช้าเลย!”
ซูถูโค้งคำนับอีกครั้ง “ข้าขอ
