ารร้องเต้นก็หยุดลงชั่วคราว
จี้เสียวอู่รู้สึกเบิกบาน และพูดกับนางว่า “น้องหญิง นักเต้นระบำชาวหูพวกนั้นหน้าตาไม่เหมือนกับพวกเรา! พวกเราไปดูทางด้านนั้นกันเถอะ!”
หมิงเวยไม่ได้สนใจ แต่จี้เสียวอู่อยากไปจึงต้องตามไปด้วย พวกเขาไปยืนอัดแน่นอยู่ที่ทะเลสาบ จี้เสี่ยวอู่ไปถามผู้คุมเรือว่าค่าเข้าชมการแสดงภายในเท่าไหร่
จากนั้นก็จ่ายส่วนแบ่งให้สามคนแล้วนำพวกนางขึ้นเรือสำราญไป
แม้ว่าเป่ยฉีจะมีสตรีมากมายออกมาเดินเล่น แต่ส่วนใหญ่ที่ขึ้นเรือมามักเป็นพวกดื่มสุราเคล้านารี จี้เสียวอู่พาพวกนางขึ้นมาอย่างสบายๆ เช่นนี้ทำให้เป็นที่ดึงดูดสายตาของผู้คน จำนวนมาก
ตัวฝูยืนบังหมิงเวยแล้วบ่นเสียงเบา “คุณชายห้าเจ้าคะ ท่านประมาทเกินไปแล้ว หากมีผู้ใดจำคุณหนูขึ้นมาได้จะถูกเอาไปนินทานะเจ้าคะ”
จี้เสียวอู่ไม่เห็นด้วย “นินทาอะไร”
“คุณหนูมีคู่หมั้นแล้วนะเจ้าคะ!”
จี้เสียวอู่พูด “ไม่ใช่ว่ามาชมการแสดงหรือ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้หากเขาไม่พอใจ งั้นก็ไม่ต้องแต่งงาน!”
ตัวฝูโกรธ “ท่านพูดอะไรน่ะเจ้าคะ ถูกถอนหมั้นไปครั้งหนึ่งแล้ว จะให้ถูกถอนหมั้นอีกหรือ คุณชายห้า เป็นเพราะท่านต้องการออกบวช
