ๆ ตอนนี้ข้าไม่สามารถออกจากหยุนจิงได้ท่านห้ามไปคนเดียวข้าไม่วางใจ”
หมิงเวยพูดเสียงเบา “ในใต้หล้านี้มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถทำให้ข้าตกอยู่ที่นั่งลำบากได้”
“แต่ก็ถือว่ามี” หยางชูเน้นย้ำว่า “ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้พวกเรากำลังต่อสู้กับตำหนักดวงดาวซึ่งๆ หน้า บุรุษชุดครามผู้นั้นไม่ยอมแพ้จากท่าน วรยุทธ์ของเขาแข็งแกร่งกว่าท่านด้วยซ้ ำข้าไม่ไว้ใจให้ท่านออกไปคนเดียว” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น
หมิงเวยพูดว่า “ข้ายังไม่ได้บอกว่าข้าจะไป เหตุใดท่านจึงรีบร้อนเช่นนี้ด้วยเจ้าคะ”
สายตาของหยางชูเหล่มอง “ท่านกล้าพูดหรือไม่ว่าไม่เคยคิด”
แน่นอนว่า…เคยคิด
อย่างไรก็ตามตอนนี้ไม่ใช่เวลาออกเดินทาง ฟู่จินวางแผนที่จะบำเพ็ญตนชั่วคราว เสวียนเฟยถูกสั่งห้ามอีกครั้ง แม่ทัพจงได้รับคำสั่งให้ออกจากเมืองหลวงแล้ว ข้างกายหยางชูในตอนนี้มีไม่ม มากนัก หากนางจะทิ้งเขาให้อยู่ในหยุนจิงตามลำพังนางคงช่วยอะไรไม่ได้ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา
“วางใจเถอะ หากข้าคิดจะไปจะบอกท่านอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”
“ไม่ได้” หยางชูแก้ไขคำพูด “ต้องควรเป็นหากคิดจะไปต้องได้รับ
