ความยินยอมจากข้า”
หมิงเวยโอนอ่อนไปกับเขา “ได้ๆๆ ตามที่ท่านพูดเจ้าค่ะ”
โอนอ่อนไปก่อนแล้วค่อยว่ากันทีหลังหากมีเหตุผลที่จะจากไปจริงๆ นางก็แอบหนีไปได้อยู่ดี!
ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันเสี่ยวถงก็เข้ามารายงาน
“ท่านอ๋อง ทางพระราชวังแจ้งมาว่าใกล้ถึงวันประสูติของกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงแล้ว ปีนี้จะมีจัดงานฉลองวันประสูติเจ้าค่ะ”
หยางชูนึกขึ้นได้ “ปีนี้มีจัดงานวันประสูติของเหนียงเหนียงด้วยหรือไม่”
“เจ้าค่ะ!” เสี่ยวถงพูดด้วยรอยยิ้ม “ชุยกงกงบอกว่าฝ่าบาทสงสารเหนียงเหนียง ช่วงนี้เกิดเรื่องต่างๆ มากมายจึงมีพระประสงค์จัดงานเฉลิมฉลองวันประสูติให้เจ้าค่ะ”
หยางชูไม่ต้องการเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดใดๆ ในโอกาสเช่นนี้ก็เพื่อให้ผู้อื่นได้เห็น จิตใจของเหนียงเหนียงหยางชูทราบดีว่างานรื่นเริงเช่นนั้นไม่มีความหมายสำหรับนาง แต่เขาปฏิ เสธไม่ได้เพราะนี่เป็นคำสั่ง แม้กุ้ยเฟยจะไม่รู้สึกยินดี แต่นางต้องแสร้งทำเป็นมีความสุข และยอมรับ ‘ความเมตตา’ นี้
“ข้ารู้แล้วยังเหลือเวลาอีกครึ่งเดือนใช่หรือไม่ พวกเราต้องเตรียมของขวัญ เจ้าช่วยคิดหน่อย จะได้ออกไปหาข้างนอก”
เสี่ยวถงกะพริบตา “ท่านอ๋องต้องการข
