ศ์ตั้งแต่อดีตแล้ว
ช่วงเวลาที่ก่อตั้งแคว้นเป่ยฉีนั้นสั้นผ่านไปสักสองร้อยปีเกรงว่าจะกลายเป็นความคิดเสื่อมโทรมอย่างหนึ่งที่จำเป็นต้องทำลาย
“แล้วท่านต้องการหรือไม่เจ้าคะ” หมิงเวยมองเสวียนเฟย
เสวียนเฟยยิ้ม “หากข้าต้องการจะมานั่งอยู่ตรงนี้ทำไมเล่า”
เขาพูดอย่างใจเย็น “ข้าไม่เคยมีความฝันเช่นนั้นมาก่อน สิ่งที่ทรงพลังที่สุดของเสวียนตูกวันไม่ใช่เคล็ดวิชา แต่เป็นโหราศาสตร์ ชะตากรรมของแผ่นดินสิ้นสุดลง ข้ารู้ดีกว่าผู้ใดว่า ามันยากที่จะรับได้ ตอนนั้นข้าอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ข้าไม่รู้ว่าควรกลับไปที่ใด ท่านอาจารย์ตายเพราะข้า ข้าไม่มีสิทธิ์นั่งในตำแหน่งเจ้าสำนัก อีกทั้งอวี้หยางต ตายด้วยน้ำมือของข้าหากข้ามีแต่สร้างปัญหา เสวียนตูกวันคงไม่สามารถทนต่อข้าได้ แล้วข้าก็ไม่ได้ทนทุกข์ที่รู้ชาติกำเนิดของตนเอง ข้าไม่ได้รู้สึกอะไร…”
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็หัวเราะ “สรุปได้ว่าข้าฝึกฝนไม่ดีพอเรื่องนี้ต้องขอบคุณท่านที่เตือนข้า” เขาประสานมือโค้งคำนับให้หมิงเวย
นี่เป็นครั้งแรกที่เสวียนเฟยแส
