ดงความขอบคุณต่อนางอย่างตรงไปตรงมา โดยยอมรับข้อบกพร่องของเขาเอง
หลังจากผ่านเรื่องนี้ไปถึงได้พบว่ายังมีฟ้าสูงทะเลกว้างอีก
“ยินดีด้วยเจ้าค่ะ” หมิงเวยกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ผ่านพ้นเรื่องนี้ไปขอบเขตของท่านสูงขึ้นอีกระดับแล้ว”
เสวียนเฟยพยักหน้าเบาๆ “โชคดีที่แม่นางเตือนให้ข้าระลึกถึงเรื่องที่ท่านอาจารย์ไหว้วานทำให้มีความกล้าที่จะเผชิญเรื่องนี้ อันที่จริงเรื่องนี้ก็ไม่ได้ยากเพียงนั้น เสวียนตูก วันไม่ใช่เสวียนเหมินธรรมดาเพราะมีตำแหน่งราชครูอยู่ อันที่จริงก็เป็นองค์กรหนึ่งในราชสำนัก ตราบใดที่ฝ่าบาทไม่กล่าวตำหนิใดๆ แม้ว่าข้าจะเป็นฆาตกรจริงๆ ก็ยังสามารถนั่งในตำแ แหน่งราชครูได้อย่างมั่นคง”
“ใบไม้หนึ่งใบบังตา[1]” หนิงซิวพูดเสียงเรียบ “ตอนนั้นท่านจมอยู่กับชาติกำเนิดของตนเองจนมองไม่เห็นสิ่งใด หากตามพวกเขาไปจริงๆ มาคิดได้ตอนหลังก็สายไปเสียแล้ว”
“ใช่” เสวียนเฟยพูดเสียงเบา “ยามมองเห็นไม่ชัดนึกว่ายืนอยู่หน้าขุมนรก แต่พอมองเห็นชัดแล้วก็เป็นเพียงแค่คูน้ำเล็กๆ ที่พอเดินข้ามไปได้”
“กล่าวเช่นนี้หมายความว่าฝ่าบาท
