แผนที่นี้เป็นฉบับแบบง่ายที่มีทิศทางทั่วไป หากเป็นฉบับละเอียดซินแสในใต้หล้านี้คงตกงาน”
เจี่ยงเหวินเฟิงเอ่ยต่อ “ในเมื่อเป็นเช่นนั้นภาพนี้ไม่มีประโยชน์สำหรับข้า แม่นางหมิงเก็บไว้เถอะ”
หมิงเวยแปลกใจนางเงยหน้ามองเขา “ใต้เท้าเจี่ยง ของสิ่งนี้เป็นหลักฐานไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้ม “คดีนี้จบลงแล้วยังมีเรื่องสมาชิกที่เหลือรอดจากราชวงศ์ก่อนที่ต้องรายงาน”
หมิงเวยเข้าใจแล้วเขาจงใจสงวนเรื่องนี้เอาไว้ ไม่คิดว่าเจี่ยงชิงเทียนผู้สง่างามจะทำเช่นนั้นจริงๆ
หมิงเวยเหมือนจะยิ้ม แต่ไม่ยิ้ม ทั้งสองสบตากันด้วยความเข้าใจซึ่งกันและกันโดยไม่ต้องพูดออกมา แม้ว่าใต้เท้าเจี่ยงจะไม่สนใจที่จะกบฏ แต่เขาก็ยังคงอยู่เคียงข้างพวกเราในท้ายที สุด
“ขอบคุณมากเจ้าค่ะ” หมิงเวยเก็บม้วนกระดาษ “หากมีเรื่องอะไรอีกใต้เท้าส่งคนมาบอกข้าได้”
“ได้”
หมิงเวยกลับตระกูลจี้ ในคืนนั้นนางชื่นชมแผนที่ภูมิอากาศของภูเขาลำธารภายใต้แสงไฟ พอมองไปมองมากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ถูก
นางนั่งครุ่นคิดอยู่นานจู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างได้แล้วตะโกนว่า “ตัวฝู กระดาษแผ่นนั้นวางอยู่ที่ใด
