เจี่ยงเหวินเฟิงพูด “ด้วยตัวตนของเขาในเสวียนตูกวัน และความแข็งแกร่งของเขาเองจึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เขามา และจากไปอย่างไร้ร่องรอย”
หมิงเวยพยักหน้าเงียบๆ ตอนนี้เขาหายไปอีกแล้ว มันไม่ง่ายเลยที่จะตามหาเขาอีก
เจี่ยงเหวินเฟิงม้วนกระดาษหนังแกะออกมา “ผู้ที่เราจับได้ฆ่าตัวตาย สิ่งของของผู้ตายไม่มีอะไรน่าสงสัยมีเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่รู้สึกแปลกๆ”
หมิงเวยเปิดดู และพบว่าเป็นม้วนภาพวาดลวดลายวาดด้วยเฉดสีต่างๆ
เจี่ยงเหวินเฟิงพูด “ข้ามองไม่ออกจริงๆ แม่นางหมิงมีความเห็นอย่างไร”
“นี่เป็นแผนที่ภูมิอากาศของภูเขาลำธารเจ้าค่ะ” หมิงเวยมองไปพูดไป “ลายเส้นพวกนี้หมายถึงทิศทางของอากาศ”
นางวางม้วนแผนที่หนังแกะไว้บนโต๊ะด้วยความรู้สึกทึ่ง “ผู้ที่วาดภาพนี้ช่างน่าทึ่งจริงๆ ต้องลงพื้นที่สัมผัสประสบการณ์จริงๆ เดินทางท่องภูเขาถึงสามารถวาดแผนที่ภูมิศาสตร์ขึ้น นมาได้ มีแผนที่นี้อยู่ในมืออย่างน้อยใช้เวลาสามสิบปีมองดูเพียงครั้งเดียวก็เข้าใจเลือกทำเลที่เหมาะสมในการสร้างเมืองได้แล้ว โดยไม่จำเป็นต้องสำรวจสถานที่จริง น่าเสียดายที่
