พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ดีจริงๆ”
พูดจบเขาก็ออกจากที่นี่ และกลับไปที่เสวียนตูกวัน มองดูร่างของเขาหายลับตาไป หมิงเวยพูดขึ้นว่า “จู่ๆ ข้าก็รู้สึกถึงความสำเร็จ”
“ทำไมหรือ”
“ช่วยชีวิตดาวมารได้แล้วเจ้าค่ะ!” หมิงเวยยิ้ม “ข้าเชื่อว่าเสวียนเฟยจะไม่กลายเป็นดาวมารสิ่งที่พวกเราทำมีความหมายมากเจ้าค่ะ”
“แน่นอน” หยางชูพูดกับนาง “ท่านเปลี่ยนแปลงข้าจะไม่มีความหมายได้อย่างไร”
หมิงเวยพยักหน้าทั้งรอยยิ้ม “เจ้าค่ะ”
……………
ในวันที่สอง หมิงเวยไปที่ศาลาว่าการเพื่อดูเจี่ยงเหวินเฟิงปิดคดี และได้รับรู้ข่าวเรื่องหนึ่ง
“คนในเสวียนตูกวันหายไปหนึ่งคนงั้นหรือเจ้าคะ”
เจี่ยงเหวินเฟิงตอบ “ใช่ คนผู้นั้นมีนามว่าซินเจ๋อ หลังจากที่เราตรวจสอบ การเคลื่อนไหวของเขาน่าสงสัยมาก พอบุรุษชุดครามปรากฏตัวก็ไม่เห็นเขาอีกเลย”
“ซินเจ๋อ…ดูเหมือนว่าจะเป็นศิษย์น้องที่อยู่ข้างกายอวี้หยางใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“ใช่” หมิงเวยจำไม่ได้ว่าซินเจ๋อหน้าตาเป็นอย่างไร แต่นางจำได้ชัดเจนว่าเขาแตกต่างไปจากบุรุษชุดครามอย่างสิ้นเชิง
ใช่ ในเมื่อเขามีมรดกสืบทอดของปรมาจารย์แห่งชีวิต แน่นอนว่าเขาต้องรู้วิธีแยกแยะชี่ เหตุใดเขาจะไม่ปลอมตัวล่ะ
“นี่เป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดจริงๆ…”
