ได้อย่างแม่นยำ
บนโลกนี้มีตัวแปรอยู่เสมอ…
อย่างไรก็ตามตัวแปรมีค่าเท่ากับอุบัติเหตุความเป็นไปได้ที่จะเกิดขึ้นค่อนข้างน้อยเสมอ นางจะไม่เดิมพันกับเรื่องใหญ่เช่นนี้ดังนั้นเมื่อเผชิญหน้ากับหยางชูนางจะไม่อ่อนข้อบอกไปเด็ดขาด
ถ้าตัวแปรนั้นเกิดขึ้นจริงนางก็จะสามารถให้กำเนิดลูกหลานในยุคนี้ได้…
ช่างเถอะ เกิดเรื่องก่อนแล้วค่อยว่ากันหากไม่เกิดเรื่องก็ไม่มีทางเป็นไปได้
…………………………
ในฤดูใบไม้ร่วงใบไม้แดงร่วงทั่วขุนเขา หยางชูยืมชื่ออันอ๋องเฟยเชิญหมิงเวยมาเพลิดเพลินกับทิวทัศน์นอกเมืองอีกครั้ง ทั้งสองเดินเล่นกันเป็นเวลานาน และเมื่อใกล้จะค่ำแล้วทั้งสองจึงขึ้นไปบนยอดเขาเพื่อชมพระอาทิตย์ตกด้วยกัน
“มาเถอะ ขนมกุ้ยฮวาที่เสี่ยวถงทำเมื่อเช้าลองชิมดูหน่อยว่าอร่อยหรือไม่”
ฝีมือของเสี่ยวถงจะแย่ได้อย่างไร หมิงเวยทานไปไม่กี่คำก็รู้สึกถึงรสหวาน ทั้งสองทานขนมไปพลางจิบชาไปพลาง
“ช่วงนี้ว่างมาก! ดูสงบจนไม่มีอะไรทำเลย” หยางชูถอนหายใจ
หมิงเวยตอบ “ผู้ที่ว่างมีแต่ท่านนั่นแหละเจ้าค่ะ อาจารย์ฟู่กำลังยุ่งอยู่กับการเขียนหนังสือ ใต้เท้าเจี่ยงกำลังยุ่งอยู่กับการพิจารณาคดี ท่านหนิงกำลังยุ่งอยู่กับการฝึกฝน เสวียนเฟยเองก็กำลังยุ่งอยู่กับการกวาดล้างผู้เ
