ห็นต่างในเสวียนตูกวัน มีแต่ท่านเท่านั้นแหละที่ว่างเสียเวลาไปเปล่าๆ”
“หรือท่านก็ยุ่งด้วย”
“แน่นอนว่าใช่เจ้าค่ะ”
“ท่านยุ่งอะไร”
หมิงเวยกะพริบตาก่อนตอบ “สังเกตรูปแบบชีวิตคนอย่างไรเล่าเจ้าคะ!”
“….”
สังเกตรูปแบบชีวิตคนอะไรกันไม่ใช่ว่าไปเดินซื้อของทุกวันหรอกหรือ
“จะว่าไปข้าไม่ได้ติดต่อเสวียนเฟยมาเป็นเวลานานแล้ว ไม่รู้ว่าอาการบาดเจ็บของเขาหายดีแล้วหรือยัง”
หยางชูพูดว่า “เหตุใดท่านต้องสนใจเขาเพียงนั้นด้วย หากมีเวลาก็มาสนใจข้าสิ!”
หมิงเวยเหลือบมองเขาคนผู้นี้พูดจริงจังได้ไม่ถึงสามคำเลยจริงๆ
…………
“ท่านไม่กังวลหรือว่าเขาจะสู้บุรุษชุดครามไม่ได้ ก่อนหน้านี้คาดเดาว่าบุรุษชุดครามซ่อนตัวอยู่ในเสวียนตูกวันหากมาหาเสวียนเฟยอีก…”
“ท่านบอกว่าอนาคตเขาจะกลายเป็นผู้ที่เดินเข้าสู่เส้นทางของปีศาจเขาจะตายง่ายได้อย่างไรเล่า”
หมิงเวยส่ายหน้าไม่ได้โต้เถียงกับเขา “กลับไปพบเสวียนเฟยที่เสวียนตูกวันสักหน่อย หากไม่พบบุรุษชุดครามข้าจะได้ไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ”
“ได้ๆๆ ตามที่ท่านพูด” ทั้งสองเล่นกันทั้งวัน และกลับเข้าเมืองในตอนกลางคืน เดิมทีนัดกันไว้แล้วว่าจะไปพบเสวียนเฟยที่เสวียนตูกวันในวันรุ่งขึ้นไม่คิดว่านอนหลับถึงกลางดึกหมิงเวย
