วิชาช่างน่าทึ่งจริงๆ แม่นางทราบก่อนไปก้าวหนึ่งแล้ว”
หมิงเวยถามเขา “ท่านทราบหรือเจ้าคะ ว่าเกิดเรื่องใดกับเขา”
เจี่ยงเหวินเฟิงตอบ “เมื่อครู่เสวียนตูกวันมาแจ้งคดีฆาตกรรม”
หมิงเวยตกใจ “คดีฆาตกรรม หรือว่าเสวียนเฟย…”
“ไม่ใช่” เจี่ยงเหวินเฟิงแก้ไขความเข้าใจผิด “ผู้ตายคืออวี้หยาง ศิษย์พี่ที่แข่งกับเขาเพื่อตำแหน่งเจ้าสำนัก นอกจากนี้สถานการณ์ของราชครูเสวียนเฟยก็ไม่ค่อยดีนัก”
“อะไรเรียกว่าไม่ดีหรือเจ้าคะ”
เจี่ยงเหวินเฟิงชะงักเขาพูดว่า “ผู้ที่มารายงานคือผู้อาวุโสท่านหนึ่งในเสวียนตูกวัน เขาบอกว่าเสวียนเฟยสังหารอวี้หยางตอนนี้ท่านราชครูถูกเหล่าผู้อาวุโสคุมตัวไว้ รอฝ่าบาทตัดสิน”
หมิงเวยสับสน “เสวียนเฟยสังหารอวี้หยางหรือจะเป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะ อวี้หยางสูญเสียอำนาจแล้ว เสวียนเฟยไม่เพียงนั่งในตำแหน่งเจ้าสำนักอย่างมั่นคง แต่ยังเป็นถึงราชครูอีก ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะฆ่าอวี้หยางเลย!”
“ผู้อาวุโสท่านนั้นบอกว่าเขากับอวี้หยางโต้เถียงกันเรื่องของดูต่างหน้าของราชครูซูสิงจึงหุนหันพลันแล่นฆ่าคนไป”
หมิงเวยสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถามว่า “มีหลักฐานหรือไม่เจ้าคะ”
เจี่ยงเหวินเฟิงส่ายหน้า “ไม่มี อวี้หยางเสียชีวิตที่เจดีย์กงเต๋อ ตอนนั้น
