พระราชโองการปลดไท่จื่อสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วราชสำนัก และในหมู่ประชาชน
ในปีที่ฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ก็ได้แต่งตั้งไท่จื่อซึ่งผ่านมายี่สิบปีแล้ว แล้วพอมาประกาศว่าปลดก็คือปลดเลยหรือ ยิ่งไปกว่านั้นเป็นการปลดสองคนติดกัน ซิ่นอ๋องเองก็ถูกปลดออกจากตำแหน่งอ๋องด้วย เช่นนั้นอันอ๋องจะได้รับตำแหน่งแทนหรือ
ในเวลาอันสั้นจวนอันอ๋องที่แสนเงียบเหงาไม่รู้ว่ามีคนมากมายเพียงใดที่เดินทางมาหาอย่างร้อนรน
อันอ๋องตกตะลึง เขาถูกมองข้ามมาตลอดยี่สิบปี ปกติผู้ที่ติดต่อด้วยมักจะเป็นเหล่าคุณชายเจ้าสำราญ มีผู้อื่นเดินทางมาหาที่ไหนกัน
แต่ตอนนี้กลับมีผู้มาเยือนราวกับคลื่นน้ำซัดสาดทำเอาตกใจจนไม่รู้จะทำอย่างไรดีจึงปิดประตูจวนด้วยเหตุผลว่าป่วย ผู้ใดมาหาก็ไม่เปิดให้
ภายในร้านวางจี้ฟู่จินถอนหายใจ “อันอ๋องทำก่อนคิดจริงๆ ปิดประตูไม่รับแขกในเวลานี้เป็นการตอบสนองที่เหมาะสมที่สุด” เดิมทีฮ่องเต้ไม่ได้คิดที่จะแต่งตั้งเขาหากเขาทำตัวล่องลอยในเวลานี้ฮ่องเต้อาจไม่พอใจ
หมิงเวยที่แต่งกายเป็นบุรุษนั่งอยู่ด้านหลังเขายกจอกสุราด้วยรอยยิ้ม “หรือจะบอกว่าผู้ที่มีลมหายใจของมังกรจริงๆ แล้วคืออันอ๋องหรือเจ้าคะ”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ฟู่จินพูดด้วยความแป
