นี้คือโอกาส อุปสรรคอย่างไท่จื่อถูกกำจัดออกแล้ว พวกเราทำได้เพียงรอโอกาสที่จะมาถึงเท่านั้น”
…………
ฟู่จินออกจากร้านวางจี้ เขาไม่ได้นั่งรถม้าแค่เดินกลับไปที่ถนนสายหลัก จากนั้นเข้าไปในตำหนักหลังหนึ่ง ที่นี่เดิมทีเป็นจวนอ๋องในราชวงศ์ก่อนซึ่งถูกทิ้งร้างมาตลอด หลังจากมีพระราชโองการให้ปลดไท่จื่อลงเขาก็ย้ายจากตำหนักตงกงมาที่จวนอ๋องแห่งนี้
จวนอ๋องได้รับการซ่อมแซมอย่างเรียบง่ายผนังด้านนอกเสริมด้วยชั้นหนึ่ง ข้างนอกมีทหารเฝ้าอยู่ หากคนในอยากออกต้องผ่านการอนุญาตจากผู้บัญชาการของพวกเขา
ผู้บัญชาการผู้นั้นสุภาพกับฟู่จินมากเมื่อเห็นเขากลับมาก็พูดอย่างแสดงความนับถือ “ท่านฟู่ยังกลับมาหรือ”
ฟู่จินยิ้ม “ย่อมต้องกลับมาอยู่แล้ว ได้เนื้อหมูเค็มจากลูกศิษย์มา จะมีเหตุผลให้หนีไปได้อย่างไร” เขามอบถุงกระดาษให้ผู้บัญชาการ “หัวหมูของร้านวางจี้เป็นที่หนึ่งในเมืองหลวง! เกรงว่าคงจะไม่ได้ทานอีกสักพัก เพราะวันนี้ข้าทานไปจนอิ่มหนำแล้ว หากท่านแม่ทัพไม่รังเกียจก็นำไปเลี้ยงแจกจ่ายเถิด!”
ผู้บัญชาการพูดอย่างมีความสุข “บังเอิญจริง ข้าเองก็ชอบเหมือนกัน หากท่านอยากทานก็ให้คนออกไปซื้อมาให้ได้ ไม่จำเป็นต้องอดทานหรอก”
ฟู่จินกล่าวขอบคุณเขาทิ้งห
