่อเนื้อหมูไว้แล้วเข้าไปในจวนเก่า
แทนที่จะเดินกลับไปที่ห้องของตนเอง เขาเดินไปหาเจียงเชิ่ง
เมื่อเขาไปถึงก็มีคนกลุ่มหนึ่งคุกเข่าอยู่ด้านนอกแล้วมีเสียงกระเบื้องแตกจากด้านใน “ออกไปซะ! ข้าบอกให้ออกไปไม่ได้ยินหรืออย่างไร ตอนแรกทำเป็นหวังดีกับข้าตอนนี้กำลังหัวเราะเยาะข้าอยู่ใช่หรือไม่ อยากจะไปก็ไป! ข้าไม่ต้องการพวกเจ้า!”
“อาจารย์!” บ่าวรับใช้ของเจียงเชิ่งเมื่อเห็นฟู่จินก็รู้สึกราวกับเห็นแสงแห่งความหวัง “ในที่สุดท่านอาจารย์ก็กลับมาแล้ว! ไท่จื่อ…องค์ชายใหญ่กริ้วมากพวกเราเกลี้ยกล่อมไม่ไหวขอรับ”
ฟู่จินยื่นหัวหมูในมือให้เขา และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ต้องห่วงที่นี่ยังมีข้า พวกเจ้าถอยไปเถอะ”
พูดจบเขาก็เข้าไปในห้องดวงตาของเจียงเชิ่งในตอนนี้แดงก่ำ เขาเตะอนุภรรยาไปก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้นจึงเตะอีกครั้ง อนุภรรยาผู้นั้นเจ็บปวดมาก แต่ก็ไม่กล้าร้องออกไปนางพูดเสียงเบาเพียงไม่กี่คำดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตา
“องค์ชาย” ฟู่จินทำตัวเหมือนไม่เห็นอะไรน้ำเสียงของเขาอ่อนโยนเหมือนเช่นเคย เจียงเชิ่งตกตะลึงเมื่อเห็นเขาความโกรธของเขาเย็นลงเล็กน้อย
“ท่านไม่ได้จากไปแล้วหรือ”
ฟู่จินประสานมือแล้วยิ้มตอบเขา “เมื่อครู่ออกจากจวนไปซื้อหัวหมู
