ยหลังก็เท่านั้น เหตุใดตนถึงไม่ฆ่าปิดปากนางไปก่อนนะ
“หลานจือ” เจี่ยงเหวินเฟิงสอบสวนคดีต่อ “เจ้าเลือกได้ว่าจะพูดหรือไม่พูด หากพูดอาจมีโทษสถานเบา แต่ถ้าไม่พูดก็คงช่วยไม่ได้ข้ามีวิธีที่จะตรวจสอบที่มาของเจ้า”
หลานจือตัวสั่น ก่อนหน้านี้มีตัวอย่างให้นางเห็นไปแล้ว ขันทีที่ผลักสาวใช้ตกน้ำไม่พูดอะไรจึงถูกลงโทษอย่างหนัก
นางตัดสินใจหลับตาแล้วชี้ “เป็นเขาเจ้าค่ะ! ผู้ที่สั่งบ่าวคือเขา!” ทุกคนมองตามทิศทางที่นางชี้กลับกลายเป็นซิ่นอ๋อง หัวสมองของซิ่นอ๋องว่างเปล่าเขาอ้าปากอยากจะอธิบาย “เสด็จพ่อ…”
ไท่จื่อที่ตอนแรกอยู่ในอาการสับสนตอนนี้เขามองซิ่นอ๋องด้วยความตกใจ
“เป็นฝีมือเจ้าหรือ เป็นเจ้าที่ทำร้ายข้า” เขาถามเสียงสูง ซิ่นอ๋องไม่อยากสนใจเขาแค่อยากจะอธิบายให้ฮ่องเต้ฟังเท่านั้น
ในขณะที่เขาเปิดปากไท่จื่อก็พุ่งเข้ามาชกหน้าเขาทุบตีไปก่นด่าไปว่า “เจียงเฉิง! เจ้าแกล้งทำเป็นคนดีต่อหน้าเสด็จพ่อ แต่ลับหลังกลับโหดเหี้ยม! เจ้าอยากได้ตำแหน่งไท่จื่อใช่หรือไม่เลยทำร้ายข้าเพื่อตำแหน่งนั้น!”
ด่าซิ่นอ๋องจบเขาก็ร้องขอความเป็นธรรมจากฮ่องเต้ “เสด็จพ่อ! ท่านเห็นหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ทุกอย่างเป็นกลอุบายของเขา! เป็นเขาที่จงใจยั่วยุ ลูกถึง…เสด็จพ
