่นวายก็เป็นเรื่องของพวกเขาพวกเราก็อยู่ในส่วนของพวกเรา ครรภ์ของพี่สะใภ้เจ็ดเดือนแล้วใช่หรือไม่ เร็วจริง อีกไม่นานคงคลอดแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”
เมื่อพูดถึงบุตรที่ยังไม่เกิดจี้หลิงก็เผยรอยยิ้ม “อืม อีกสองเดือน” สองพี่น้องพูดอะไรบางอย่างจากนั้นก็แยกย้ายกันไป
หลังจากคุยกับจี้หลิงเสร็จรถม้าของอันอ๋องก็จอดลงที่ปากซอย หมิงเวยขึ้นรถม้าครึ่งชั่วยามต่อมาก็เข้าไปในสวนแห่งหนึ่ง เป็นอันอ๋องเฟยที่เชิญนางมาเล่นด้วยกัน
อากาศร้อนระอุไม่ใช่เวลาที่ควรเล่นเลย อันอ๋องเฟย และหมิงเวยเล่นไพ่ด้วยกันอยู่พักหนึ่งก็ทานของว่างเย็นๆ ด้วยกันจากนั้นก็พูดว่า “วันนี้อากาศร้อนเสียจนอารมณ์ไม่ดีเลย ตอนนี้ข้าง่วงมากด้วยอยากนอนพักสักหน่อย คุณหนูเจ็ดถือสาหรือไม่”
แน่นอนว่าหมิงเวยไม่ถือสา
อันอ๋องเฟยเรียกบ่าวรับใช้มา “นำทางคุณหนูเจ็ดไปรับลมเย็นที่ศาลาริมน้ำ พวกเจ้าคอยปรนนิบัตินางด้วย”
บ่าวรับใช้ตอบรับ “คุณหนูเจ็ดเชิญทางนี้เจ้าค่ะ”
สวนของอันอ๋องมีการขุดทะเลสาบเทียมขนาดใหญ่ ศาลาริมน้ำสร้างขึ้นบนทะเลสาบรับลมเย็นสดชื่น ช่างเป็นสถานที่ที่ดีในการหลีกหนีจากความร้อนของฤดูร้อน
หมิงเวยเข้าไปในศาลาริมน้ำบ่าวรับใช้ถอยออกไปจนไม่เห็นสัก
