คนเดียว
นางนั่งชมปลาอยู่หน้ารั้วกั้นหลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงมาจากด้านหลัง “เรียกเจ้าออกมาไม่ง่ายเลยจริงๆ”
หมิงเวยไม่ได้หันหลังกลับ แต่พูดว่า “ง่ายไปมันจะดีหรือเจ้าคะ บุตรสาวชั้นสูงพวกนั้นจะออกไปข้างนอกตามใจชอบได้เหมือนข้าหรือไม่”
ก็จริง แต่…
“ข้าไม่เจอเจ้าหนึ่งวันเหมือนผ่านไปสามฤดูใบไม้ร่วงเลย” หยางชูนั่งลงข้างหลังนางแล้วเอนตัวเข้าไปหา “พวกเรากำหนดวันกันดีหรือไม่” หมายถึงวันอะไรทั้งสองคนรู้อยู่แก่ใจดี
หมิงเวยผลักเขาแล้วพูดเสียงเด็ดขาด “หากอยากกำหนดวัน ท่านสามารถเปลี่ยนตัวคู่หมั้นได้เจ้าค่ะ”
หยางชูลูบจมูกแล้วพึมพำ “โหดร้ายเสียจริง”
เขาล่อลวงในทุกวิถีทางที่ทำได้ แต่น่าเสียดายที่นางยืนกรานไม่รับตำแหน่ง
“ช่วงนี้ท่านดูสนิทกับอันอ๋องนะเจ้าคะ!” หมิงเวยพูด “ถึงได้ขอให้อันอ๋องเฟยมาช่วยท่าน”
หยางชูเอนตัวพิงราวบันได “เขาหวังดีข้าก็ตอบสนองเดิมทีพวกเราสองคนก็ไม่ได้เกลียดชังกันถึงเพียงนั้น พูดตามจริงเป็นข้าที่รังแกเขาอยู่หลายครั้งเขาไม่ใส่ใจแล้วเหตุใดข้าต้องใส่ใจด้วย”
หมิงเวยยื่นมือออกมาลูบหัวเขา “เด็กดีจริงๆ”
หยางชูจับมือนางเข้ามากัด “เป็นเด็กดีเพียงนี้ไม่มีรางวัลให้หรือ”
หมิงเวยยิ้ม และเอนตัวไปหอมแก้มเ
