่จันทร์แจ่ม สายลมยามค่ำคืนพัดแผ่วเบา แม่นางบังเอิญออกมาชมทิวทัศน์เหมือนกันหรือ”
หมิงเวยตบหน้าผากของเขา “พูดดีๆ เจ้าค่ะ!”
“อ้อ” หยางชูถามนาง “ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
“แล้วท่านล่ะเจ้าคะ”
“เพราะมีไอโง่สองคน” หยางชูเบะปาก เมื่อนึกอะไรได้เขาก็หัวเราะ “ข้ามีความสุขมาก ข้าเห็นไท่จื่อเดินออกจากงานเลี้ยงจากนั้นซิ่นอ๋องก็ตามออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย ข้าสงสัยจึงตามออกมาให้ทายว่าข้าไปเห็นอะไรมา”
“อะไรหรือเจ้าคะ”
หยางชูหัวเราะ “เป็นไท่จื่อที่เดินออกมาก่อนซิ่นอ๋องตามเขาออกมาไม่รู้ว่าไท่จื่อได้รับข่าวอะไรจู่ๆ ถึงได้กลับไป ซิ่นอ๋องถูกเขาจับโดยไม่ทันตั้งตัวแล้วไม่รู้ว่าไท่จื่อเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาถึงได้ลากซิ่นอ๋องไปชมดวงจันทร์ เดินไปเดินมาพวกเขาสองคนก็ทะเลาะกัน ตอนนี้พวกเขากำลังต่อสู้กันอยู่ ไอหยา น่าขันมากทั้งสองคนยังคิดชิงสิทธิ์สืบบัลลังก์กันอยู่อีก ช่างน่าขันจริงๆ”
หมิงเวยกลับไม่ขำนางมองไปที่ทิศทางที่เผยกุ้ยเฟยกำลังจะจากไป และถามว่า “ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ใดเจ้าคะ”
เมื่อเห็นท่าทางเคร่งขรึมของนางเขาก็สับสน แต่หยางชูจึงชี้ทาง “ศาลาด้านนั้น”
“ท่าไม่ดีแล้วเจ้าค่ะ!” หมิงเวยไม่มีเวลาอธิบายแล้ววิ่งออกไป
“เดี๋ยว
