! ท่านทำอะไรน่ะ” หยางชูงุนงงแต่ก็เดินตามไป
หมิงเวยวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และเห็นนางในที่แอบตามเผยกุ้ยเฟยจึงสะบัดมือ เมื่ออีกฝ่ายหันหน้ามาจึงจี้สกัดจุดสลบของอีกฝ่าย จากนั้นก็วิ่งตามเผยกุ้ยเฟยแล้วตะโกนเสียงเบา “เหนียงเหนียง! กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเพคะ!”
เผยกุ้ยเฟยตกใจนางหันกลับมาเมื่อเห็นว่าเป็นหมิงเวยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“คุณหนูเจ็ด เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่” จากนั้นนางก็เห็นหยางชู
“ชูเอ๋อร์ด้วยหรือ”
หมิงเวยคว้าตัวนางแล้วรีบบอกว่า “เหนียงเหนียง ท่านไปข้างหน้าไม่ได้นะเพคะ”
หยางชูมองนางและเผยกุ้ยเฟยด้วยความตกใจ
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหตุใดท่านน้าถึงมาอยู่ที่นี่” เขาหันศีรษะและตระหนักได้ในทันทีเขาพูดออกมาด้วยความโกรธ “เจียงเชิ่งหรือ เขาจงใจล่อท่านน้าออกมา”
เผยกุ้ยเฟยที่เดิมทีตกอยู่ในความสับสนเมื่อเห็นหยางชูนางก็คว้ามือของเขา
“ชูเอ๋อร์!”
หยางชูกุมมือนางกลับแล้วพูดเสียงต่ำ “ท่านแม่ ในเมื่อข้าไม่รู้ว่าเหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่ แต่ข้าแน่ใจว่านี่เป็นกับดัก ไท่จื่อและซิ่นอ๋องอยู่ข้างหน้าในที่ที่ห่างไกลเช่นนี้ หากองค์ชายและสนมปรากฏตัวพร้อมกัน…”
เผยกุ้ยเฟยหน้าซีดในที่สุดอารมณ์ปั่นป่วนของนางก็ส
