คารพอยู่ห่างๆ เสมอเพราะกลัวจะสร้างศัตรูให้ตัวเอง แต่เหตุใดจู่ๆ เขาถึงโจมตีท่านเล่าเพคะ ยิ่งกว่านั้นด้วยตำแหน่งของท่านในพระทัยของฝ่าบาท หากต้องการจัดการกับท่านก็จำเป็นต้องพึ่งที่ปรึกษาในตำหนักตงกง แต่ท่านเองก็เห็นแล้วว่าแผนการนี้ดูเรียบง่าย และหยาบเกินไปหน่อย ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเขาคิดหลอกให้ซิ่นอ๋องไปที่ศาลาว่างเยวี่ย แต่ผลลัพธ์…”
นางยิ้มอย่างเย้ยหยัน “หมากง่ายๆ เช่นนี้เขายังทำพลาดมันดูไม่เหมือนแผนที่วางไว้อย่างดีน่าจะเป็นการตัดสินใจที่หุนหันพลันแล่นเพคะ”
เมื่อนางกล่าวเช่นนั้นเผยกุ้ยเฟยก็เข้าใจได้ทันที “ก็จริง ไท่จื่อไปถูกยุยงเรื่องอะไรมา หลายปีมานี้เปิ่นกงกับเขาอยู่ด้วยกันอย่างสงบต่างคนต่างอยู่ไม่ยุ่งเกี่ยวกันมาโดยตลอด”
“ดังนั้นหม่อมฉันสงสัยว่ามีผู้อยู่เบื้องหลังเพคะ ท่านเองก็ทราบดีว่าในเรื่องกลอุบาย ไท่จื่อไม่ใช่คู่ต่อสู้ของซิ่นอ๋อง”
เผยกุ้ยเฟยเข้าใจแล้ว “เจ้าจะบอกว่าซิ่นอ๋องใช้กลอุบายหลอกล่อให้ไท่จื่อตื่นตกใจจนต้องลงมือหรือ”
“เพคะ!” หมิงเวยพูดอีกว่า “ท่านเห็นหรือไม่ว่าเรื่องนี้มีข้อสงสัยมีเพียงคนที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของท่านเท่านั้นถึงสามารถคิดถึงเรื่องการใช้ลายมือของหย่งซีอ๋องหลอกล่อท
