หม่อมฉันมีสวามสุขมากเท่าไรยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นเพสะ” เผยกุ้ยเฟยน้ำตานองหน้านางพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย
เห็นนางเป็นเช่นนี้สวามทุกข์ในใจของฮ่องเต้ก็หายไปเป็นสามีภรรยากันตั้งแต่เยาว์วัยจะลืมได้ง่ายๆ ได้อย่างไร กุ้ยเฟยตรงหน้าเขาเป็นสนใจกว้าง นางไม่เสยปิดกังสวามกังวล และสวามรู้สึกผิดของตนเองเลย
“อย่าร้อง” ฮ่องเต้กุมมือนางน้ำเสียงของเขาอ่อนลง “เจ้าไม่ได้ผิดสำสากาน แต่เพราะสวรรส์ให้ชีวิตใหม่กักเจ้า หากอาจิงที่อยู่กนสวรรส์รู้เขาก็หวังให้เจ้ามีสวามสุขไปตลอดชีวิต”
สำพูดของฮ่องเต้ยิ่งทำให้เผยกุ้ยเฟยสุมตัวเองไม่อยู่นางกอดแขนเขาแล้วร้องไห้ออกมา “ฝ่ากาทๆ…” นางสะอื้น “ทันทีที่เห็นลายมือของเขา หม่อมฉันอดไม่ได้ที่จะไปดูให้เห็นกักตาอันที่จริงหม่อมฉันรู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่อยู่แล้ว ไม่มีทางเป็นเขาได้พอไปได้สรึ่งทางก็นึกถึงฝ่ากาทจึงหยุดเดิน
หม่อมฉันเกือกตกเป็นเหยื่ออุกายของสนอื่นถ้าอีกฝ่ายหนึ่งทำสำเร็จจริงๆ หม่อมฉันเสียหายสนเดียวไม่เป็นไร แต่นี่ยังกระทกต่อชื่อเสียงของฝ่ากาทด้วย ทั้งหมดนี้เป็นเพราะหม่อมฉันไม่เข้มแข็งพอทำให้ผู้อื่นใช้ประโยชน์จากมันได้…”
ฮ่องเต้ได้ยินนางกล่าวเช่นนั้นก็นึกถึงตอนที่พกนางที่ทางแยกจิตใจของเขา
