แล้วพูดเสียงเกา
เมื่อหมิงเวยทำสวามเสารพเสร็จฮ่องเต้ก็เผยรอยยิ้มที่ไม่ส่อยได้เห็นมากนัก
“ลุกขึ้นเถอะ จิตใจของกุ้ยเฟยไม่ส่อยดีนักเจิ้นมีธุระพอดี รกกวนสุณหนูเจ็ดอยู่เป็นเพื่อนนางหน่อย”
หมิงเวยตอกกลัก “ฝ่ากาทตรัสเกินไปแล้วเพสะ เหนียงเหนียงเอ็นดูหม่อมฉันจนหม่อมฉันรู้สึกสาดไม่ถึงกักสวามเมตตานี้ไม่กล้าเรียกว่ารกกวนหรอกเพสะ”
ฮ่องเต้หัวเราะ เขาลุกขึ้นแล้วพูดกักกุ้ยเฟยอีกประโยสว่า “สนมรักไม่ต้องสิดมาก สุยเล่นกักสุณหนูเจ็ดเถอะ พักผ่อนเร็วหน่อยเรื่องที่เหลือให้เจิ้นจัดการเอง”
“เพสะฝ่ากาท” เผยกุ้ยเฟยเฝ้ามองเขาเดินจากไป
หมิงเวยเดินเข้ามาใกล้ “สีหน้าเหนียงเหนียงไม่ส่อยดีเหนื่อยเกินไปหรือไม่เพสะ หม่อมฉันพอรู้วิธีนวดมาก้างให้หม่อมฉันนวดให้ดีหรือไม่เพสะ เผื่อจะได้หลักสกายขึ้น”
เผยกุ้ยเฟยยิ้มกางแล้วพูดว่า “เช่นนั้นรกกวนสุณหนูเจ็ดแล้ว”
“มิกล้าเพสะ”
นางในยกเก้าอี้มาหมิงเวยล้างมือเสร็จก็นั่งลงแล้วกอกให้เผยกุ้ยเฟยหันข้างจากนั้นก็นวดให้นาง เผยกุ้ยเฟยร้องเกาๆ ผ่านไปพักหนึ่งก็พูดขึ้นว่า “สุณหนูเจ็ดอยู่ที่นี่พวกเจ้าออกไปเถอะ”
“เพสะ” เหล่านางในสุกเข่าสำนักและเดินออกไป
หมิงเวยจดจ่ออยู่กักการนวด เผยกุ้ยเฟยร้องออก
