ยเขาแล้ว! หากให้อีกฝ่ายนั่งตำแหน่งนั้นจริงๆ จะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก
รัชทายาทผู้สง่างามใช้อุบายที่น่ารังเกียจ! สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังมากยิ่งขึ้นไปอีกก็คือการใช้อุบายแล้วมันเต็มไปด้วยช่องโหว่!
ฮ่องเต้สูดหายใจเข้าลึกๆ หัวใจเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง บางทีอาจถึงเวลาที่ต้องยอมแพ้
“เด็กๆ!”
ว่านต้าเป่าเข้ามา และโค้งคำนับเพื่อรอรับคำสั่ง “บ่าวอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
“เรียก…” ฮ่องเต้ชะงักไปพักหนึ่ง “เรียกเจี่ยงเหวินเฟิงมา”
“พ่ะย่ะค่ะ”
สีหน้าของไท่จื่อซีดเผือด เรียกเจี่ยงเหวินเฟิงมาหมายความว่าอย่างไร คนผู้นั้นเป็นขุนนางขั้นสามเป็นจิงจ้าวอิ่นผู้กุมอำนาจไว้ในมือที่แท้จริง! เสด็จพ่อต้องการเผยแพร่เรื่องนี้ต่อสาธารณะหรือ หากเป็นเช่นนั้นไท่จื่อเช่นเขา…
“เสด็จพ่อๆ! ลูกผิดไปแล้วให้อภัยลูกด้วย!” ไท่จื่อตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อเขาคุกเข่าคำนับศีรษะติดพื้นโดยไม่สนใจเศษกระเบื้องที่กระจัดกระจาย “เสด็จพ่อให้อภัยลูกด้วย!”
ในตอนที่เจี่ยงเหวินเฟิงมาถึงเขาก็ได้เห็นภาพฉากนั้น ฮ่องเต้นั่งอยู่ตรงกลางด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ ใบหน้าของไท่จื่อซีดขาวราวกับกระดาษมีเลือดหยดจากหน้าผากของเขา ซิ่นอ๋องไม่พูดอะไรและก้มศีรษะลง
หลังจากที่เชี่ยนเหนียงจากไป เจี่ยงเ
