้างกายก็จะได้เห็นไท่จื่อยกหินขึ้นมา แต่กลับหล่นทับขาตัวเอง[1]แล้ว!
ไม่แน่ว่าเหตุการณ์นี้อาจทำให้ไท่จื่อสูญเสียความไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้ ส่วนตนก็อาศัยโอกาสนี้แย่งตำแหน่ง!
ซิ่นอ๋องระงับความตื่นเต้นเอาไว้เขาทำตัวเรียบร้อยก้มหน้ารับฟังแต่โดยดี
ว่านต้าเป่านำน้ำแกงมาถวายแล้วกล่าวอย่างระมัดระวังว่า “ฝ่าบาท เสวยน้ำแกงสร่างเมาก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ยื่นมือออกราวกับจะรับมันมา แต่เมื่อมือสัมผัสกับชาม จู่ๆ เขาก็ปัดมันออกไปด้วยความโกรธจัด เสียงกระเบื้องแตกดังขึ้นชามนั้นตกลงบนตัวไท่จื่อจนน้ำแกงสาดไปทั่วทั้งร่าง จากนั้นก็กลิ้งมาโดนตัวซิ่นอ๋องน้ำแกงที่เหลือก็เทออก และในที่สุดก็ล้มลงกับพื้น และแตกเป็นเสี่ยงๆ
ทั้งสองไม่กล้าแม้แต่จะตัวสั่นปล่อยให้น้ำแกงซึมเข้าไปในเสื้อผ้าของพวกเขาจนเปียก สีหน้าของฮ่องเต้มืดครึ้มดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ไท่จื่อ และซิ่นอ๋อง แล้วพูดออกมาว่า
“ออกไป!”
ในสถานการณ์เช่นนี้เป็นไปไม่ได้เลยที่จะให้องค์ชายทั้งสองออกไป ว่านต้าเป่าเข้าใจได้ทันทีจึงส่งสายตาให้ขันทีในที่นี้ ขันทีที่รับใช้ฮ่องเต้ล้วนมีประสบการณ์มากมีหรือจะไม่เข้าใจ ทุกคนถอยออกไปในชั่วพริบตา
ตอนนี้จึงเหลือเพียงสี่คนเท่านั้น ฮ่
