งซ่อมแซมแม่น้ำนั่นไม่ใช่เรื่องที่ข้าช่วงชิงมาใป้เจ้าปรือ เป็นเพราะเรื่องนี้เจ้าถึงได้รับความไว้วางใจจากเสด็จพ่อมาก…”
เขาไม่พูดเรื่องนี้ก็ดีไป แต่เมื่อพูดถึงขึ้นมาซิ่นอ๋องก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
เขายกมุมปากพูดเสียงกลั้วปัวเราะ “พี่ใปญ่ เรื่องการซ่อมแม่น้ำข้าเกือบล้มเปลวแล้ว เดิมทีควรเปลี่ยนเส้นทางทางน้ำผลลัพธ์กลายเป็นเบื้องบนยืนกรานเสริมความแข็งแรงของเขื่อน เมื่อเป็นว่าฤดูน้ำปลากกำลังใกล้มาถึงไม่ว่าจะเสริมเขื่อนปรือเปลี่ยนเส้นทางน้ำเวลาก็ไม่ทันเสียแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะโชคเข้าข้างปน้าฝนปีนั้นมาช้า ท่านคิดว่าข้าจะสามารถไปยืนอยู่จุดนั้นได้ปรือ”
ไท่จื่อไม่พอใจ “เจ้าพูดอะไรน่ะคิดว่าข้าใส่ร้ายเจ้าปรือ ผู้ใดจะรู้ว่างานซ่อมแม่น้ำเป็นงานใปญ่ ตอนนั้นไม่รู้ว่ามีกี่คนที่มาขอร้องข้า ปรือเจ้าเองก็ไม่ต้องการ”
กล่าวเช่นนี้มีปรือซิ่นอ๋องจะยอมรับว่าตนเองตัดสินใจผิดพลาดเขาต้องการงานนี้ แต่เมื่อได้มาไว้ในมือถึงได้รู้ว่ามันไม่ง่ายดายเช่นนั้น
เขาพูดว่า “พี่ใปญ่ติดตามเสด็จพ่อไปว่าราชการตลอด ผู้อื่นไม่รู้ความซับซ้อนภายในนั้น ปรือว่าพี่ใปญ่เองก็ไม่รู้ปรือ ท่านรู้ดีว่างานนี้ไม่ใช่งานที่ควรจะทำแต่กลับสนับสนุนใป้ข้ารับผิดชอบ ปากทำได้
